Rozdział 9

Wszystko co dobre szybko się kończy. Tak właśnie było z moimi wakacjami. Trzydniowa wycieczka do Ulsanu dobiegła końca i trzeba było wracać do Seulu, gdzie mieszkałam, pracowałam i studiowałam. Po rozbieranym pokerze Hyun Woo trochę dziwnie się czuł w moim i Da Bin towarzystwie, co było widać po jego nieśmiałym zachowaniu, jakbyśmy sie dopiero poznali. Ale wolałam mu nawet nie dokuczać, dopiero po pewnym czasie wrócił do swojego dawnego sposobu bycia. Ostatni dzień w Ulsanie spędziliśmy na zwiedzaniu innych miejsc. Obie z Da Bin wróciłyśmy na uczelnie z świetnymi humorami. Ciągle coś wspomniałyśmy i dobry nastrój nie odstępował nas na krok.

Po zajęciach jak zwykle poszłam do kwiaciarni, gdzie już był Se Yoon. Lubiłam go, więc wspomniałam mu o tym, że byłam w innym mieście, a on od razu zaczął mnie wypytywać jak było i po co tam byłam ? Z jednej strony było to miłe, że jednak interesuje go to co do niego mówię. Podobało mi się w chłopakach to, że potrafią słuchać albo przynajmniej trochę udawać zainteresowanych. Se Yoon wydawał się naprawdę fajnym facetem, zaczęłam jeszcze bardziej lubić swoją prace gdy mogłam z nim spędzić czas. Nigdy nie nudziło się nam razem, rozmawialiśmy jakbyśmy sie znali kilka lat.

Zapisywałam jakieś zamówienie w zeszycie gdy nagle poczułam, że coś delikatnie ciągnie mnie za włosy. Odwróciłam głowę z lekko zdziwioną miną i nagle zobaczyłam za sobą Se Yoon'a, który trzymał w palcach końcówki moich włosów.

- Masz bardzo długie i ładne włosy. - Rzekł uśmiechając się.

- Heh. - Westchnęłam. - A twoja dziewczyna jakie ma włosy ?

- Nie mam dziewczyny.

- Naprawdę ?

- Naprawdę. A ty masz chłopaka, narzeczonego ?

Niespodziewanie usłyszałam dzwonek mojej komórki, która spoczywała w kieszeni moich spodni. Szybko ją wyjęłam i trochę się zdenerwowałam, ponieważ zawsze w pracy wyłączałam dźwięk. Na wyświetlaczu pokazywało, że dzwoni do mnie Hyun Woo, więc od razu odebrałam.

- O co chodzi ? - Zapytałam nerwowo.

- Min Ji, jestem głodny. - Usłyszałam jęczącego chłopaka.

- Hyun Woo, jestem w pracy, nie mogę rozmawiać. - Mówiłam cicho zerkając na kolegę z pracy.

 - Nie dbasz o mnie, jestem twoim przyjacielem, powinnaś mnie karmić. - Marudził ciągle.

- Idź do jakiejś restauracji i zjedz coś. Zrobię ci coś do jedzenia jak wrócę.

- Ale wieczorem idę z Ji Hwan'em i Sung Ho do klubu !

- Jak to do klubu ? Przecież jutro też masz zajęcia.

- Na zajęcia się jeszcze nachodzę, już długo nie byłem na żadnej imprezie.

- Jak chcesz, ale nie wracaj za późno.

Już po chwili rozłączyłam się i odwróciłam wzrok na szatyna, który przyglądał mi się z zaciekawieniem.

- To był twój chłopak ? - Zapytał pewnie siebie.

- Nie mam chłopaka, to był tylko mój przyjaciel.

- Chyba masz mocną więź z tym przyjacielem...

- Nie wiem...

- Przepraszam, nie powinienem tak wypytywać.

- Nie szkodzi.

Szatyn odwrócił się poważniejąc. Potem wróciliśmy do pracy.

*OCZAMI HYUN WOO*

Zbliżała się 19:00, a ja siedziałem na kanapie patrząc się gdzieś przed siebie nieobecnym wzrokiem.

- No nieźle się tu urządziłeś. - Powiedział Ji Hwan wychodząc z kuchni.

Zabrałem go w końcu do mojego mieszkania pod nieobecność Min Ji. Skoro ona mogła przyprowadzać koleżankę to ja mogłem kolegę. Jednak prawie nie czułem obecności Ji Hwana, który wszędzie zaglądał. Myślałem ciągle o Min Ji.

- Co sie z tobą dzieje ?- Zapytał, siadając obok mnie.

Nie odezwałem się. Nie dlatego, że nie chciałem z nim rozmawiać, ale dlatego, że chyba sam nie wiedziałem co mi dolega. Czułem pustkę.

- Źle sie czujesz ? Może nie idź dzisiaj z nami do klubu... - Powiedział niskim głosem.

 - Sam nie wiem co czuje. - Mówiłem wzdychając.

- Czym się martwisz ?

- Nie wiem, ale ciągle myślę o niej.

- Hm ? O kim ?

- Min Ji...

- Coś sie jej stało ? Przed chwilą przecież do niej dzwoniłeś.

- Ostatnio myślę tylko o niej, kiedy jem, pije, kładę sie spać, idę na uczelnie, prawie bez przerwy.

- Mówiłem, że przez nią się zmieniłeś. - Sam zaczął wzdychać.

- Ale ona by mnie nie chciała...

- Wiesz dlaczego cie to boli ? - Powiedział głośno.

- Hm ? - Mruknąłem kierując na niego wzrok.

- Po prostu poczułeś wyzwanie. Wiesz, że nie możesz jej mieć, więc jest to dla ciebie jak wyzwanie. - Mówił z przekonaniem w głosie. - Najwyraźniej jesteś typem faceta, który lubi niedostępne dziewczyny.

- Tak sądzisz ? - Zapytałem żywiej.

Rzeczywiście mógł mieć racje. Jego słowa były dla mnie jak dobra nowina. Może jednak udałoby mi się z tego wyleczyć. Może to po prostu jest przejściowe uczucie, zwykłe zauroczenie, które po pewnym czasie minie.

- Masz racje. - Potwierdziłem i pokiwałem głową.

- Słuchaj, na studiach mam koleżankę, piękna dziewczyna. Jak chcesz to ją zaproszę dzisiaj do klubu, poznalibyście się, wtedy byś od razu zmienił nastawienie.

Chwile pomyślałem mając wątpliwości, ale za razem Ji Hwan mówił tak przekonywująco, że łykałem to co wtedy radził.

Mój humor diametralnie sie zmienił. Rzeczywiście tego wieczora poszliśmy do klubu, a ja sie czułem jak nowo narodzony. Od razu poszliśmy do baru, gdzie czekał na nas Sung Ho. Chwile pozmawialiśmy i przy okazji zamówiliśmy sobie jakieś mocne drinki na rozluźnienie. Nie potrzebowaliśmy długo czasu, aby zacząć sie śmiać i żartować z byle czego. 

Byłem w trakcie rozmowy z Sung Ho, gdy nagle do naszej trójki zbliżyła się wysoka i chuda szatynka, której lokowane włosy sięgały do łokci. Miała lekko lalkową urodę, ale wydawała się naprawdę ładna. Nosiła na sobie jakąś czarną sukienkę i była w butach na obcasach. Zmierzyłem ją dokładnie wzrokiem i chyba nie ja jedyny.

- To jest Im Da In, moja dobra znajoma. - Przedstawił nam Ji Hwan.

Sung Ho i ja patrzyliśmy na nią bardzo uważnie. Była naprawdę atrakcyjna, ale za razem nie czułem nic, co by mnie jakoś bardziej do niej przyciągało. Już po kilku sekundach przysiadła się do nas przy barze. Zamówiłem jej drinka, tak jakbym się chciał wybić z towarzystwa. Dziewczyna nie protestowała. Szybko zauważyłem, że Ji Hwan chce gdzieś zabrać Sung Ho. Domyśliłem się, że stara się zrobić wszystko, żebym został sam z Da In. Kiedy już nie było przy mnie kumpli poczułem się nieswojo. Zawsze gdy byłem sam na sam z dziewczyną, czułem się pewny, ale teraz było inaczej. Nie wiedziałem co się ze mną stało. Miałem nogi jak z waty. Zaczęło mi się nie podobać, że zostałem z nią sam.

- To ty jesteś Hyun Woo... Ji Hwan dużo mi o tobie wspominał. - Mówiła, ciągle sie uśmiechając w moją stronę.

Odwzajemniłem uśmiech tyle, że mój był sztuczny. W dodatku nic nie odpowiedziałem.

- Jesteś naprawdę przystojny, twoja dziewczyna musi mieć szczęście.

Po tych słowach pomyślałem o Min Ji. Nie byłem z nią w związku, a naszą relacje można było nazwać najwyżej przyjaźnią, lecz czułem się jakbym ją zdradzał.

- Heh, Ji Hwan nie wspominał, że nie mam dziewczyny ? - Zapytałem, uśmiechając się nerwowo.

Szatynka już nic nie odpowiadała, dopijając swojego drinka.

Podrapałem się po głowie i pomyślałem, że nie mogę być takim mięczakiem, więc wstałem z miejsca.

- Pójdziemy się przejść ? - Zapytałem wskazując kciukiem w stronę wyjścia.

Dziewczyna w pierwszych sekundach wydawała się być nie pewna, ale po krótkim czasie pokiwała głową.

Niedługo po tym już byliśmy na ulicy, spacerowałem z nią powoli patrząc przed siebie. Na początku nie odzywaliśmy się, ale znowu sobie przypomniałem, że nie mogę się wstydzić, więc zacząłem kombinować jak zgadać.

Po pewnym czasie stanęliśmy przy barierkach naprzeciwko rzeki Han. Dziewczyna zaczęła trochę narzekać, że już ją nogi bolą, więc poczułem się głupio, że ją zabrałem na spacer. Nagle przypomniało mi się jak kiedyś spacerowałem obok rzeki Han z Min Ji. Było wtedy naprawdę miło, ale już po chwili ocknąłem się i żeby o niej nie myśleć spojrzałem na Da In, która się lekko trzęsła. Pocierała dłońmi o ramiona. Wyraźnie było widać, że jej płaszcz nie wystarcza. Była wiosna, lecz wiatr nie raz dawał o sobie znać. Szybko ściągnąłem z siebie kurtkę i okryłem nią ramiona kobiety. Spojrzała na mnie i ciepło się uśmiechnęła, tak jakby chciała dać znać, że już jest w porządku.

- Jesteś naprawdę miły, trochę małomówny, ale miły. - Powiedziała swoim delikatnym głosikiem.

Po raz kolejny dziwnie sie poczułem. Jeszcze nigdy przy pierwszym spotkaniu, żadna dziewczyna nie była taka szczera. Ciągle mi schlebiała, ale to może po prostu był mój urok osobisty, który na nią w jakiś sposób działał. Ewentualnie to był jej sposób na podryw.

- Może chcesz usiąść ? - Zapytałem.

Dziewczyna kiwnęła głową i już po kilku minutach znaleźliśmy się w pobliżu jakiejś ławki. Usiadłem obok niej i patrzyłem jak zdejmuje swoje buty. Bałem się, że będzie mnie obwiniać, że przeze mnie poobcierała nogi.

- Dalej boli ? - Zadałem pytanie, zmartwiony.

- Nie, już przechodzi. - Odpowiedziała dalej uśmiechnięta. - To moja głupota, że założyłam nowe buty...

Spuściłem wzrok w dół i chwile patrzyłem na ziemie, gdy nagle poczułem jej dłoń na swoim ramieniu. Podniosłem głowę i ujrzałem jej minę, która wydawała się być dość radosna. Po chwili zaczęła zbliżać swoją twarz do mojej. Początkowo uwolniła się we mnie jakaś blokada. Wpatrywałem się w nią z szokowaną miną. Zmarszczyłem brwi i uciekałem wzrokiem na boki, ale po chwili odsunąłem się udając, że nie wiem o co chodzi.

- No to może wróćmy do klubu, potańczyłbym. - Mówiłem nerwowo się śmiejąc.

- Nie chce tańczyć. - Pokręciła głową i znowu się zbliżyła.

- No to może... chcesz kolejnego drinka ? - Wymyślałem coś na szybko.

- Jest zimno...

Byłem zaskoczony jej śmiałością, gdy zbliżyła się na tyle, że jej głowa wylądowała na moim ramieniu. Przytuliła się do mnie jakbym był jej chłopakiem. Trzymałem ręce z dala, ale ostatecznie położyłem dłonie na jej plecach, delikatnie nimi jeżdżąc. Cicho westchnąłem patrząc przed siebie.

- Nie lubisz mnie ? - Zapytała ze smutkiem w głosie.

Zwyczajnie powinienem wtedy odpowiedzieć "Nie, coś ty", ale miałem potrzebę powiedzieć coś naprawdę szczerze.

- Da In. - Powiedziałem smutnym głosem, odsuwając ją od siebie. - To nie tak, że cie nie lubię...

Kiedy zacząłem mówić, szatynka od razu zaczęła mi się uważniej przyglądać.

- Jesteś naprawdę atrakcyjna, ale ja prawie cię nie znam. Wybacz, ale chyba lubię kogoś innego. Tak naprawdę zabrałem cię tu, żeby przestać myśleć o tej osobie, bo nie mogę jej mieć. Przepraszam, przykro mi.

Spodziewałem się, że Da In zrobi mi awanturę, zacznie okładać pięściami, albo zmierzy zimnym wzrokiem za to, że jej coś takiego powiedziałem. A nawet być może oskarży mnie, że kłamie tylko dlatego, żeby nie powiedzieć jej wprost, że nie jest w moim typie. Lecz jej odpowiedź była inna...

- Jesteś naprawdę słodki. - W jej głosie usłyszałem ciut współczucia.

Patrzyła na mnie czułym wzrokiem, jak na jakiegoś zagubionego szczeniaka. Czułem się jak kretyn, mięczak, ale ona najwyraźniej inaczej mnie spostrzegała.

- Po raz pierwszy spotykam faceta, który naprawdę kogoś lubi. Zawsze moi chłopacy zostawiali mnie i od razu szli do innych dziewczyn. Naprawdę miło, że powiedziałeś to szczerze.

Nie odzywałem się, sam byłem w szoku przez całą sytuacje. Patrzyłem na nią z lekko uchylonymi ustami.

- Odprowadzisz mnie do taksówki ? - Zapytała przyjaźnie.

Pokiwałem tylko głową. Dziewczyna zadzwoniła po transport i już po kilku minutach, na ulicy była taksówka. Wsiadła do niej, oddała mi kurtkę i dalej na mnie przyjaźnie patrzyła.

- Mam nadzieję, że jeszcze kiedyś cię spotkam. - Mówiła.

- Też mam taką nadzieje. - Odpowiedziałem radośnie, zamykając jej drzwi.

Gdy pojazd odjechał poczułem zimno. Nie wiedziałem co z sobą zrobić. Nie chciałem wracać do domu, ponieważ tam pewnie bym zobaczył Min Ji, więc wróciłem do klubu. Nie spotkałem tam ani Ji Hwana, ani Sung Ho, ale kupiłem sobie tyle wódki ile zmieściło mi się w dłoniach. Szybko znalazłem się gdzieś za budynkiem klubu, siedząc na ziemi i popijając trunek. Wtedy już byłem kompletnym, skończonym idiotą. Płakałem i mruczałem pod nosem. Mój obraz był żałosny, z czego zdawałem sobie sprawę.

- Dlaczego muszę lubić Min Ji ?! Czemu ją ?! Przecież ona mnie nie chce ! Nawet gdyby wolała mężczyzn to by nie chciała takiego nieudacznika ! - Mamrotałem prawie wręcz krzycząc.

W moich oczach były łzy, które od czasu do czasu spływały po policzkach.

Siedziałem tak długi czas, gdy nagle znalazł mnie Sung Ho, którego ledwo rozpoznałem przez to, że byłem pijany.

- Co ty tu robisz ?! - Chłopak prawie krzyknął, widząc w jakim jestem stanie.

Kucnął przy mnie z niedowierzaniem, patrząc na moją zapłakaną buzie.

- Bracie, powiedz, dlaczego nie możemy mieć ludzi, których kochamy ? To jakaś zemsta za to jaki byłem wcześniej ? - Mówiłem popijając wódkę.

- Użalasz się nad sobą jak jakaś panienka. - Rzekł Sung Ho zachrypniętym głosem.

- Wiem. Coś sie ze mną dzieje... czy to piekło ? - Zapytałem patrząc na jego twarz, łapiąc go gwałtownie i mocno za ramie.

- Ja bym to nazwał "miłość", ale ty nazywaj to jak chcesz. - Zaśmiał się.

Spuściłem głowę w dół zaciskając zęby i oczy. Moje miny naprawdę nie były atrakcyjne, ale nie potrafiłem opanować płaczu. Sung Ho w jednej chwili objął mnie ramieniem.

- Staruszku. - Powiedział chłopak mocno przyciskając moją głowę do jego ramienia.

Siedzieliśmy tak przez długi czas, nie przeszkadzało mi nawet lekkie zimno, ale cieszyłem się, że mam przy sobie przyjaciela. Nawet nic nie mówił, lecz jego obecność sprawiała, że nie było już tak najgorzej. W sumie lepiej, że znalazłam mnie on, a nie Ji Hwan, który nie znał sie na pocieszaniu. Nie wiem czemu tak wtedy reagowałem. Może po prostu bałem się tego co sam czuje.

Sung Ho zostawił mnie na chwile, żeby znaleźć Ji Hwana i mu powiedzieć, że mnie zabiera do domu, w dodatku chciał pożyczyć pieniądze na taksówkę. W tym czasie gdy go nie było, wybrałem w komórce numer do Min Ji i zadzwoniłem. Ludzie po pijaku robią naprawdę dziwne rzeczy.

- Co znowu ? - Usłyszałem jej zmęczony głos.

- Wiesz co, nie wiedziałem, że taka jesteś... - Mówiłem ciągnąc nosem.

- Jaka ? Hyun Woo... coś sie stało ?

- Jak Sung Ho odprowadzi mnie do domu, to na ciebie na krzyczy, bo jesteś nie dobra.

Rozłączyłem się i położyłem na ziemni. Mało mnie obchodziło co Min Ji sobie pomyśli, chciałem już tylko zasnąć oraz odpocząć od wszystkiego.

*Oczami MIN JI*

Mijała już godzina odkąd Hyun Woo do mnie zadzwonił. Martwiłam się, ale wolałam nie ruszać się z domu. Chłopak wspomniał, że jakiś Sung Ho go sprowadzi do domu, więc czekałam. Było już późno, gdy usłyszałam dzwonek do drzwi, jak najszybciej pobiegłam i otworzyłam je. Przede mną stał jakiś nie wysoki szatyn trzymający na swoim ramieniu Hyun Woo. Już na pierwszy rzut oka zobaczyłam, że brunet jest pijany do nieprzytomności. Ten chłopak i ja zanieśliśmy go na kanapę. Było ciężko, ale przynajmniej miałam pomoc.

- To nie pierwszy raz kiedy widzę go pijanego. - Mówiłam okrywając Hyun Woo kocem.

- Tym razem to była poważniejsza sprawa. - Powiedział wpatrując się w swojego przyjaciela czułym wzrokiem.

- Jak to ? Coś sie stało ? - Wypytywałam.

- Myślę, że najlepiej będzie jak porozmawiacie rano. - Sung Ho uśmiechnął się.

Oczywiście podziękowałam mu, że przyniósł do mieszkania mojego współlokatora i gdy już sobie poszedł, od razu poszłam spać. Byłam wyczerpana.

 Wstałam dość wcześniej, ale to przez to, że już nie mogłam spać. Na dworze świtało. Popijałam jakiś sok w kuchni, gdy nagle zauważyłam, że Hyun Woo też powoli się przebudza.  

- I jak sie czujesz ? - Zapytałam, siadając przy nim na kanapie, podając szklankę wody.

- Głowa mnie boli. - Wstał i wziął ode mnie szklankę.

Poczekałam aż wszystko wypije i mówiłam dalej...

- Zadzwoniłeś do mnie w nocy i gadałeś, że jestem dla ciebie nie dobra. O co ci chodziło ?

Hyun Woo dziwnie zareagował. Jego mina mówiła sama za siebie, że nie wie jak sie odezwać.

- Wiesz...ludzie robią dziwne rzeczy gdy są pijani. - Odpowiedział i się uśmiechnął.

Pomyślałam, że rzeczywiście mógł coś nie umyślnie powiedzieć, a tym bardziej skoro przez alkohol nie kontrolował do końca tego co robi. Postanowiłam go już nie wypytywać, a on sam nie był chętny do rozmowy, więc zaczęłam się szykować na uczelnie. 

Rozdział 8

*OCZAMI MIN JI*

Zbliżała się godzina rozpoczęcia meczu piłkarskiego. W trójkę staliśmy przy stadionie, przy którym zbierało się coraz więcej ludzi. Mnóstwo osób przyszło oglądać jak Korea Południowa gra przeciwko Japonii. Nie interesowałam się jakoś bardzo piłką nożną, ale oglądanie jej podobało mi się. Zawsze można było dostać jakiś dreszczyk emocji. Kiedyś oglądałam mecze z Se Young, ale odkąd poznała swojego chłopaka to już tylko z nim wolała oglądać sport. Dlatego trochę znielubiłam piłkę nożną, która kojarzyła mi się z starą przyjaciółką.

Kiedy udało nam się już wejść do stadionu szybko poszliśmy na swoje miejsca, które znajdowały się gdzieś na samej górze, gdzie widok był całkiem przyzwoity. Siedziałam pomiędzy Hyun Woo a Da Bin, którzy uważnie sie przyglądali wszystkiemu, gdy ja wpatrywałam się w boisko. Wokół panował harmider co mnie trochę drażniło, bo nie byłam przyzwyczajona. Mijały kolejne minuty, a piłkarze zaczęli się rozciągać.

- Min Ji patrz ! Tam jest mój ulubiony piłkarz ! - Da Bin niemal wrzasnęła widząc mężczyznę.

 Zaśmiałam się i poklepałam koleżankę po plecach.

- A ty masz ulubionego piłkarza ? - Spytał się mnie Hyun Woo.

Pokręciłam z uśmiechem głową, ponieważ faktycznie nie miałam faworyta. Jakoś nigdy nie zagłębiałam się w piłkarzach, niektórych rozpoznawałam, ale nie nastawiałam się na to, że ich lubię.

Po meczu wracaliśmy do hotelu z świetnym humorem. Korea wygrała dwa do zera, więc nie raz można było usłyszeć świętujących Koreańczyków. Mecz minął mi strasznie szybko, ale to pewnie dlatego, że sie dobrze bawiłam. Całą drogę rozmawialiśmy i się śmialiśmy, czułam się naprawdę szczęśliwa.

Kiedy byliśmy już w swoich pokojach, położyłam się na łóżku i włączyłam telewizor. Da Bin brała prysznic przed snem, więc nudziłam się oglądając jakąś kryminalną drame, która mi się nie podobała między innymi przez gatunek, jednak nie było nic innego ciekawszego. W pokoju była jedynie włączona lampka i telewizor, więc było trochę ciemno. Powoli zaczęłam przysypiać ze zmęczenia po całym dniu, gdy nagle usłyszałam pukanie do drzwi. Lekko się podniosłam i spojrzałam w stronę drzwi, które lekko się uchyliły, a zza nich wyjrzał Hyun Woo.

- Coś się stało ? - Zapytałam.

- Nie. Mogę wejść ?

Kiwnęłam głową, a brunet wszedł do pomieszczenia zamykając za sobą drzwi. Po chwili już siedział obok mnie na łóżku.

- Jesteś tu, bo nudziło ci się w pokoju ? - Mówiłam patrząc się na niego.

- Tak trochę. - Podrapał się po głowie. - Da Bin jest w łazience ?

- Tak, pewnie jeszcze długo tam będzie.

Chwile siedzieliśmy w ciszy oglądając razem tą drame, która leciała w telewizorze. Po mojej minie wyraźnie było widać, że sie nudzę, gdy Hyun Woo wydawał się zainteresowany. Najwyraźniej mieliśmy inny gust co do filmów, chociaż wydawało mi się, że prawie każdy facet ma przynajmniej lekkie zamiłowanie do kryminałów czy filmów akcji.

- Chodźmy do mnie do pokoju. - Powiedział, gdy drama się skończyła.

- Po co ? - Zapytałam znudzona.

- Chyba jeszcze nie widziałaś dokładnie mojego pokoju, prawda ?

Na twarzy Hyun Woo pojawił się przyjacielski i wesoły uśmiech. Zgodziłam się i poszłam z nim od sąsiedniego pokoju. Był on mniej więcej wielkości mojego i Dan Bi tyle, że łóżko było duże i dwuosobowe, a znajdowało się na środku pomieszczenia. Już po chwili siedzieliśmy na łóżku, gdy nagle chłopak zaczął rozmowę...

- Może w coś zagramy ? - Zaproponował.

- Czyli w co ?

- Zróbmy sobie "wieczorek szczerości". - Powiedział z szyderczym uśmieszkiem. - No wiesz, zadajemy sobie nawzajem pytania.

Nie miałam żadnej innej lepszej propozycji, więc chciałam się zgodzić na jego pomysł. Z resztą uznałam, że może być zabawnie.

- Zacznij. - Odpowiedziałam.

- No to może... kiedy są twoje urodziny ? - Zapytał entuzjastycznie.

- 1 grudnia, a twoje ?

- 11 sierpnia. Teraz ty zadaj jakieś pytanie.

- Ulubiony kolor ? - Podałam pytanie po chwili namysłu.

- Czarny, a twój ?

- Biały.

Zadawaliśmy sobie pytania chyba przez jakieś pół godziny. Było w sumie miło, a tym bardziej, że pytaliśmy o różne rzeczy jak ulubiona zabawka z dzieciństwa, ulubiony film czy byliśmy kiedyś za granicą itp.

- No to chyba sporo już o sobie wiemy. - Powiedziałam uśmiechając się.

- Skoro ze sobą mieszkamy to chyba dobrze, że sie poznajemy.

Pokiwałam głową, a brunet spojrzał w bok tak jakby nad czymś rozmyślał.

- To co teraz robimy ? -Zapytałam, aby przerwać cisze.

- Pogramy w rozbieranego pokera ? - Powiedział w taki sposób jakby trochę mówił na poważnie i trochę żartował.

- Co ? - Zdziwiłam się.

- No co ? Poznamy się jeszcze lepiej. - Zaśmiał się nerwowo.

- Ok. - Odpowiedziałam krótko.

Na początku chłopak przybrał zdziwioną minę. Niedowierzał, że sie zgodziłam.

-  Zagrajmy. - Potwierdziłam z pewnością siebie.

Już po chwili dalej zaskoczony Hyun Woo, wstał z miejsca i podszedł do szafki, z której wyjął karty. Kiedy wrócił na miejsce zobaczyłam, że jego mina wydaje mi się niepewna, więc poczułam dużą satysfakcje.

- Hyun Woo, zgubiłeś swoją pewność siebie ? - Zapytałam kpiąco.

- Heh. - Chłopak westchnął. - Lepiej zaczynajmy grę.

Niedługo po tym brunet rozdał karty.

W ogóle się nie obawiałam, że przegram. Miałam już wprawę i przede wszystkim szczęście w tej grze. Za czasów gdy chodziłam do liceum, bardzo często grałam w pokera z kolegami z klasy. Między innymi wtedy odkryłam w sobie zdolności psychologiczne, które przydawały się, aby wygrywać. Byłam już wyćwiczona w tej grze, więc została mi nadzieja, że nie zapomniałam jak się w to gra i że szczęście mnie nie opuściło.

Hyun Woo grał pewniaka, chciał pokazać, że wcale sie nie boi a nawet, że jest pewny swojej wygranej. Na początku chciałam mu dać sie nacieszyć, więc jako pierwsza zdjęłam z siebie czarną bluzę. Za drugim razem też mi się nie udało, więc musiałam znowu coś z siebie ściągnąć, więc złapałam za zapięcie od naszyjnika, który wisiał na mojej szyi.

- E-Ej ! - Jęknął. - To sie nie liczy !

- Jak to ? Liczy się.

- Nie, biżuteria sie nie liczy, musisz zdjąć bluzkę albo spodnie.

- Albo skarpetkę.

Zakpiłam z niego, zdejmując jedną skarpetkę ze stopy. Chłopak zrobił zawiedzioną minę. Wydawało mi się, że odkrywam kolejną twarz Hyun Woo, tyle, że tym razem była to postać zboczeńca.

Po tym pomyślałam, że już dosyć zabawy, a zaczyna się prawdziwa gra. Skupiłam się i już po niecałej godzinie Hyun Woo miał na sobie jedynie bieliznę, a ja siedziałam dalej jedynie bez bluzy i jednej skarpetki. To wszystko wydawało mi się takie zabawne. Mamiłam wybuchnąć śmiechem, ale zarazem na mojej twarzy widniał tak zwany "poker face".

- Ha ! Zdejmujesz jakąś rzecz ! - Krzyknął uradowany Hyun Woo.

Brunet był szczęśliwy, że teraz to ja muszę zdjąć jakąś rzecz, jednak zawiodłam go i zdjęłam drugą skarpetkę. Ponownie zobaczyłam niezadowolenie na jego twarzy.

- Poczekaj, za chwilę cię ogram. - Mówił niepewnie.

Jednak szczęście odwróciło się od chłopaka. Rzuciłam karty na łóżko zaraz po nim, wyraźnie pokazując swoją radość, że wygrałam. Hyun Woo rozszerzył oczy, jakby zobaczył ducha.

- Zdejmujesz bokserki czy chcesz jakieś zadanie ? - Zaśmiałam się.

- To ty się miałaś rozbierać, a nie ja. - Mruknął pod nosem.

- Nie gadaj tyle, tylko zdejmuj to.

- Jesteś diablicą. - Powiedział oburzony.

Niespodziewanie ktoś zajrzał do pokoju i oboje odwróciliśmy gwałtownie wzrok na drzwi. Zauważyliśmy Da Bin, która stała z bardzo zdziwioną miną. W sumie nawet się jej nie dziwiłam, sama bym nie wiedziała co zrobić gdybym ujrzała swoją przyjaciółkę na łóżku z pół nagim chłopakiem. Hyun Woo wyraźnie się speszył, krzyknął "Aish!" i już po chwili zabrał swoje ubrania, którymi się zasłaniał gdy uciekał do łazienki.

- Przeszkodziłam wam ? - Zapytała niepewnie.

- Nie, graliśmy tylko w rozbieranego pokera.

Wstałam z łóżka i podeszłam do przyjaciółki, która wybuchła śmiechem a już po sekundzie obie zaczęłyśmy się głośno śmiać.