Rozdział 5

*OCZAMI MIN JI*

Uchyliłam lekko powieki czując, że się budzę. Rozejrzałam się wokół siebie podnosząc się z miejsca. Nie było przy mnie Hyun Woo, ale usłyszałam kogoś w kuchni. Po cichu wemknęłam się do łazienki i umyłam twarz, którą miałam brudną od makijażu. Poprawiłam włosy i wyszłam z pomieszczenia. Poszłam do kuchni i zajrzałam co chłopak robi. Brunet najwyraźniej przygotowywał herbatę, ale nie tylko dla siebie.. Kiedy mnie zauważył zatrzymał na mnie wzrok.

- Dzień dobry, wyspałaś się ?- Zapytał spuszczając ze mnie wzrok.

Pokiwałam głową przyglądając mu się.

- Głowa boli ? - Zadał kolejne pytanie.

Tym razem pokręciłam głową, spuszczając ją w dół.

Hyun Woo patrzył na mnie z zaciekawieniem. Nagle podchodząc do mnie, podał mi do ręki kubek z herbatą.

- Nie chcesz ze mną rozmawiać ? - Zadał trzecie pytanie.

Stałam nic nie odpowiadając. Uznałam, że nie chce żeby myślał, że sie na niego złoszczę czy coś z tych rzeczy. Przeciwnie. Byłam mu bardzo wdzięczna za wszystko co wczoraj zrobił, ale trudno mi było się odezwać.

- Dziękuje. - Odpowiedziałam krótko zachrypniętym głosem.

- Nie ma za co. - Odpowiedział odwracając się do mnie plecami.

- Mogłeś mnie zostawić, ale przyszedłeś.

- Nie mógłbym zostawić koleżanki w potrzebie, po prostu wiedziałem, że mnie potrzebujesz.

Już sie nie odezwałam, miałam ochotę się rozpłakać, rzucić na niego i mocno przytulić, ale tłumiłam to w sobie.

- Zadzwoń do Da Bin, martwiła się. - Powiedział poważnym tonem zaglądając do lodówki.

Po jego słowach udałam do swojego pokoju i tak jak mi powiedział, zatelefonowałam do swojej przyjaciółki. Miałam nadzieje, że jej nie obudzę.

- Halo ? Min Ji ? - Usłyszałam jej głos.

- Tak, to ja, nie obudziłam cię ? - Mówiłam jeżdżąc dłonią po czole.

- Nie, nie, wszystko w porządku ?

- Raczej tak.

- Przepraszam, że cie wtedy nie szukałam, ale myślałam, że sobie poszłaś, Pamiętasz coś w ogóle ?.

- Nie szkodzi, już nie ważne.

- Ale i tak mam wyrzuty sumienia. Co sie tak właściwie stało ?

- Kolega tego chłopaka, z którym tańczyłaś mnie zaczepił i trochę sie zdenerwowałam. Nie ważne, zapomnijmy.

- Teraz żałuje, że cie tak zostawiłam, z resztą ten chłopak nie tańczył dobrze. - Dziewczyna zaśmiała się.

Uśmiechnęłam się podchodząc do szafy i wyjmują z niej jakieś ubrania.

Chwile jeszcze pogadałam z Da Bin, a po rozmowie pomyślałam, żeby może zabrać gdzieś Hyun Woo. Chciałam jakoś mu wynagrodzić to co dla mnie zrobił.

Wyszłam z pokoju i zobaczyłam dwudziestolatka siedzącego na kanapie, więc zbliżyłam sie do niego.

- Chcesz ze mną dzisiaj iść do kina ? - Zapytałam.

Chłopak zwrócił na mnie uwagę, ale spojrzał sie ze zdziwieniem.

- Dlaczego ze mną chcesz iść ?

- Da Bin nie może, ma już zajętą sobotę,  więc pomyślałam o tobie.

- Na pewno chcesz ze mną iść ? Nie masz innych koleżanek ?

- Nie to nie.

Odwróciłam się głośno wzdychając, ale chłopak zerwał się z miejsca.

- Nie chodziło mi o to, że nie chce. - Powiedział głośno.

- To chcesz iść ? Mam zamiar zabrać cię na komedię. - Zapytałam odwracając się w jego stronę.

- Tak, chce. - Pokiwał głową z uśmiechem.

Rzeczywiście dotrzymał słowa i wyszliśmy z mieszkania zaraz po przebraniu się z pidżam na codzienne ubrania. Chciałam mu trochę pokazać Seul i oczywiście zabrałam go swoje ulubione miejsce czyli nad rzekę Han. Był bardzo ciepły wiosenny dzień, więc miałam na sobie jakiś biały t-shirt, niebieskie jeansy i czarne trampki, a Hyun Woo białą koszulkę z czerwonymi rękawami, czarne spodnie oraz czarne trampki. Najpierw poszliśmy na lody i okazało się, że oboje najbardziej lubimy truskawkowy smak. Za dużo się do siebie nie odzywaliśmy do póki nie zaczęliśmy iść wzdłuż rzeki Han.

- Może powinniśmy się trochę poznać skoro jest taka okazja, mieszkamy z sobą, a praktycznie za dużo o sobie nie wiemy. - Mówił powoli.

- Szczerze ? Tak właściwie zaprosiłam cie do kina, żebyśmy mogli trochę pogadać.

- Naprawdę ?

- Tak. W dodatku chciałam ci się jakoś odwdzięczyć, że wczoraj mi pomogłeś. Okazałeś sie bardziej przydatny niż moja własna przyjaciółka.

- Heh. Nie obwiniaj jej za małe potknięcie.

- Odkrywam cię teraz na nowo, jeszcze pamiętam te nasze pierwsze spotkanie w kwiaciarni, kiedy sie pokłóciliśmy o to, że nie ma lilii.

- Tak, ja też. - Zaśmiał się. - Byłem wtedy nieprzyjemny.

- Wcale taki nie jesteś, prawda ?

- Chyba nie, po prostu wtedy samochód nawalił, a ojciec kazał mi pójść po lilię, bo podobno twoja mama bardzo lubi te kwiaty.

- Tak, bardzo je lubi, dlatego, że na swoim ślubie z moim tatą miała bukiet lilii.

- Dowieźli w końcu te lilie ? - Znowu się zaśmiał.

- Tak, ale znowu szybko sie sprzedały. - Tym razem ja parsknęłam śmiechem.

Rozmawialiśmy bardzo szczerze. Czułam się dobrze w towarzystwie Hyun Woo. Nna samym początku myślałam, że to naprawdę wredny i bezuczuciowy człowiek, jednak gdy się go pozna bliżej wcale nie jest taki zły.

Kiedy zjedliśmy lody, poszliśmy do jakiejś kawiarenki i oboje zamówiliśmy sobie cappuccino. Kawa szybko była gotowa, więc zajęliśmy jakieś miejsce przy oknie.

- Czemu studiujesz psychologię ? - Zapytał.

- Tak właściwie na początku zastanawiałam się czy na początku nie pójść na studia anglojęzyczne, ale ostatecznie stwierdziłam, że psychologia to coś co od zawsze mi się podobało.

- Jesteś dobra z angielskiego ?

- Myślę, że tak, w liceum zawsze miałam punktacje z testów około 90 punktów.

W tamtym momencie brunet zrobił zdumioną minę, patrzył z niedowierzaniem, tak jakby nigdy w życiu nie spotkał osoby, która by zna ten język.

- Naprawdę ? Ja nie przepadam za angielskim, wole Koreański.

- Dlaczego ? Moim zdaniem poznawanie obcych języków to naprawdę coś fajnego.

- Nie mam talentu do innych języków, wolałbym już Japoński.

- Rozumiem. A ty dlaczego studiujesz prawo ?

- Czy ja wiem. To mnie najbardziej zainteresowało.

- Te studia muszą być ciężkie, prawda ?

- Nie jest najgorzej. - Chłopak uśmiechnął się biorąc łyk z filiżanki.

Po kawie poszliśmy na przystanek autobusowy, żeby pojechać do kina, które było całkiem niedaleko. Rozmawialiśmy na różne tematy przez cały pobyt w autobusie było dość przyjaźnie. Ale jakoś zaczęliśmy gadać o muzyce i wyszło na to, że ja przede wszystkim słucham piosenek z angielskimi słowami, a Hyun Woo twierdził, że to głupie słuchanie czegoś co sie nie rozumie w jego przypadku, więc słucha w większości koreańskich piosenek.

- Posłuchaj tego, to moja ulubiona piosenka. - Mówiłam podając mu słuchawkę.

Hyun Woo wziął niepewnie do ręki jedną słuchawkę i włożył ją do ucha, a ja w tym czasie włączyłam w telefonie w mojej playliście piosenkę, którą od dawna bardzo lubiłam. Utwór był z gatunku Baroque Pop, lubiłam tego typu piosenki. Ten powolny rytm, który stawał się coraz szybszy i głośniejszy zawsze wzbudzał we mnie jakąś energie i pozytywne uczucie. Przez cały czas kiedy chłopak słuchał tego miał spuszczoną głowę, tak jakby naprawdę się wsłuchiwał. Kiedy zaczynała się druga zwrotka wyjął słuchawkę z ucha z naburmuszoną miną.

- No co ty. Nie fajne to było. - Powiedział wydymając wargi.

- Jak to ? Przecież ta piosenka jest świetna.

Chłopak pokręcił głową dalej mając ten sam wyraz twarzy tyle, że zaczął się szyderczo uśmiechać. Kręcił głową ciągle powtarzając, że ta piosenka nie podoba mu się, jednak zauważyłam po jego uśmiechu, że sobie po prostu żartuje i drażni się ze mną.

- Żartowniś ! - Zaśmiałam się uderzając go lekko pięścią w ramie.

- To chyba nie mój styl. Nawet nie rozumiem o czym ona śpiewała. - Mówił patrząc na ekran mojej komórki.

- Ogólnie śpiewa tu o tym, że nie ważne gdzie jest, tylko, że chce być ze swoim chłopakiem i ciągle o nim myśli, typowa miłosna piosenka.

- To czemu ją tak lubisz ?

- Nie wiem, ma w sobie coś takiego prawdziwego, nie umiem tego wytłumaczyć.

Już po krótkim czasie znaleźliśmy sie w budynku, gdzie było kino. Szybko zamówiliśmy bilety, a do seansu było jeszcze pół godziny, więc zaczęliśmy sie zastanawiać co zrobić przez ten czas.

- Co ty na to żeby zrobić sobie wspólnie zdjęcie ? - Zapytał Hyun Woo wyciągając z kieszeni spodni swój telefon.

- Nie chce, nie wyglądam dzisiaj dobrze. - Nie zgadzałam się, odwracając wzrok na resztę ludzi.

- Wcale nie, no chodź.

Niespodziewanie chłopak objął mnie ramieniem i wyciągnął telefon przed nas oboje. Na początku poczułam sie onieśmielona i zasłoniłam twarz ręką, ale po chwili po prostu się uśmiechnęłam i zrobiłam palcami znak "V", a brunet zrobił przegryzł swoją wargę.

- Ładne, może wstawie na Weibo. - Powiedział patrząc na zdjęcie.

- Co ?! Masz tego nie wstawiać ! - Zakazywałam.

- Dlaczego ? Przesadzasz.

Chłopak zaczął coś robić w telefonie, a ja zaczęłam mu zabierać przedmiot z rąk. Hyun Woo szybko odchodził i zaczęłam go niemal ganiać. Tak właśnie zaczęliśmy się znowu z sobą wygłupiać. Nawet nie zwracałam uwagi na to, że może to głupio wyglądać. Po kilku minutach chłopak poszedł kupić popcorn i cole, więc zaczekałam gdzieś z tyłu pisząc SMS'a do Da Bin co właśnie robię. Kiedy już wysłałam wiadomość spojrzałam przed siebie jak chłopak stoi czekając, aż przyniosą mu jedzenie. Włączyłam aparat i zrobiłam mu jedno zdjęcie jak stał tyłem oraz jedno jak idzie w moją stronę trzymając w ręce popcorn i cole.

- Ej, dlaczego robisz m zdjęcia ? - Zapytał śmiejąc się.

- Skoro ty masz jakieś moje, to ja też chce mieć twoje.

- A więc to tak...

Kończąc zdanie chłopak podał mi do ręki popcorn, żeby sam wszystkiego nie nosił. Oboje po chwili stanęliśmy przy ścianie i odłożyliśmy wszystko na podłogę. Hyun Woo powiedział, że idzie do toalety i zostałam ponownie sama. Nie minęła nawet minuta, a nagle usłyszałam, że jakaś dziewczyna krzyczy moje imię. Zdziwiona rozejrzałam się i zobaczyłam, że w moją stronę biegnie czarnowłosa, niska kobieta o szczupłej sylwetce. Po dłuższym przyjrzeniu się dostrzegłam, że to moja stara znajoma z liceum - Kim Ji Hee. Stanęła przede mną z szerokim uśmiechem i mnie przytuliła, aż sama byłam zaszokowana. Nigdy jej nie lubiłam, była straszną plotkarą, ale chodziłam z nią do klasy, więc udawałam, że jesteśmy dobrymi koleżankami. Kiedy poszłyśmy na studia nasz kontakt sie urwał co mnie w sumie cieszyło, ale los tak chciał żebym znowu ją spotkała.

- Min Ji, ale się zmieniłaś ! - Mówiła mierząc mnie wzrokiem.

- Ah, dziękuje, ty też, wyglądasz poważniej. - Udawałam wesołą.

- Naprawdę ? To miłe.

Dziewczyna cały czas miała szeroki uśmiech, który różnił się od mojego udawanego.

- Widziałam cię z tym wysokim chłopakiem, jesteście parą ? - Mówiła dopytując.

W tamtym momencie nie wiedziałam co odpowiedzieć, zaczęłam się jąkać i tak właściwie nawet nie byłam w stanie coś z siebie wydusić, a tym bardziej skoro Ji Hee co chwila mi przerywała. Nie byłam w stanie ani potwierdzić, ani zaprzeczyć.

- Bardzo przystojny, naprawdę pasujecie do siebie, musisz mnie z nim poznać. - Mówiła nawet na chwile nie przerywając.

- A ty z kimś przyszłaś ? - Wtrąciłam się jej w słowa, aby zmienić temat.

- Tak, też przyszłam z chłopakiem, ale gdzieś poszedł.

- A wy na jaki film idziecie ? - Szybko zapytałam z nadzieją, że nie idziemy na ten sam.

- Nie pamiętam tytułu, mój chłopak zabrałam mnie na jakiś nowy kryminał.

Wtedy odetchnęłam z ulgą, ja zabrałam Hyun Woo na jakąś komedie, więc miałam nadzieję, że za chwile jakoś ucieknę od mojej starej koleżanki z liceum.

Po chwili zauważyłam, że mój kolega idzie w naszą stronę mając zdziwioną minę.

- Już jestem, coś się stało ? - Zapytał drapiąc się po głowie.

- Cześć  Jestem Kim Ji Hee, stara przyjaciółka Min Ji. - Dziewczyna ukłoniła się lekko.

Brunet nerwowo się uśmiechnął przy tym skinając głową.

- Park Hyun Woo. - Odpowiedział mając nieśmiały wyraz twarzy.

Spojrzałam na zegarek na moim nadgarstku udając, że stresuje się godziną.

- O nie, za chwile sie spóźnimy na film. - Powiedziałam zaskoczona - Wybacz, kiedy indziej pogadamy.

Wzięłam do ręki popcorn, a cole podałam Hyun Woo, którego szybko złapałam za rękę i pociągnęłam w swoją stronę, szybkimi krokami idąc w stronę sali.

Ji Hee pewnie była zdziwiona, lecz odpowiedziała tylko ciche "cześć". ukradkiem spojrzałam na twarz chłopaka, który miał lekkie rumieńce na policzkach. Łapiąc go za rękę onieśmieliłam go ? W sumie ja sama byłam trochę zawstydzona, ale po prostu chciałam szybko uciec.

Już po kilku minutach byliśmy w sali i zajęliśmy miejsca gdzieś na samej górze. Ludzi w kinie nie było za dużo, czym byłam nieco zdziwiona, chociaż nie przeszkadzało mi to. Cały czas milczeliśmy, nie rozmawialiśmy przez cały film. Byłam totalnie skupiona na Koreańskiej komedii, która bardzo mi się podobała. Pewnego razu oboje chcieliśmy wziąć trochę popcornu do ręki i nasze dłonie sie zderzyły przez co odruchowo spojrzałam na niego, a on na mnie. Prawdopodobnie zaraz po tym znowu bym odwróciła swój wzrok na ekran, ale dwudziestolatek się na mnie zapatrzył w dziwny sposób. Nie wiedziałam o co mu chodzi, ale za razem jego wzrok mnie hipnotyzował, więc patrzyłam się na niego przez jakąś dłuższą chwile. Nawet kiedy oderwałam wzrok z jego twarzy, on dalej się na mnie patrzył przez jakąś minutę.

Po filmie wyszłam z sali z dobrym humorem. Robiło się już ciemno, więc postanowiliśmy wracać do domu. W autobusie zaczęliśmy sobie żartować przypominając jakieś najśmieszniejsze momenty. Ten dzień był naprawdę udany, już dawno tak dobrze się nie bawiłam.

- To kiedy idziemy znowu razem do kina ? - Zapytał wesoło.

- Jak będzie wydadzą kolejną komedie. - Powiedziałam z uśmiechem patrząc na widoki za oknem.

- A następnym razem pójdziemy na horror ?

- Nie, nie chce żebyś się bał.

- Jestem mężczyzną, jakiś horror wcale mnie nie przeraża.

- Jasne, mężczyzno.

Zaczęłam się głupkowato uśmiechać przez co Hyun Woo potargał mi włosy. Nie lubiłam tego, ale nawet na niego nie nakrzyczałam. W sumie wtedy to wydawało się zabawne. Resztę drogi przesiedziałam patrząc na widoki za oknem, a Park trzymał głowę na moim ramieniu ciągle coś sprawdzając w telefonie.

W domu już kompletnie się wyciszyliśmy. Siedziałam u siebie w pokoju rozmawiając z Da Bin przez telefon. Opowiadałam jej jak spędziłam czas ze swoim współlokatorem i że spotkałam naszą starą koleżankę z klasy i jakie mam wrażenie po filmie. Wcale nie robiłam tego dnia jakiś ciężkich rzeczy, a czułam się zmęczona jak po wspinaczce górskiej. Wstałam z łóżka i wyjrzałam zza drzwi co robi mój kolega. Na pierwszy rzut oka nigdzie go nie dostrzegałam, ale gdy podeszłam do kanapy zobaczyłam, że dwudziestolatek leży na plecach przeglądając coś w telefonie.

- Hm ? - Mruknął pod nosem widząc mnie.

- Dobranoc. - Powiedziałam dając ciepły uśmiech.

- Um, dobranoc. - Odpowiedział cicho, odwzajemniając mój gest.

Przed snem poszłam nalać sobie do szklanki wody, ale kiedy się odwróciłam, spostrzegłam że chłopak robi mi zdjęcia swoim telefonem.

- Ej ! - Krzyknęłam.

Chłopak nic nie odpowiedział tylko wystawił język i znowu położył sie na plecach. Pokręciłam tylko głową po czym wróciłam do swojego pokoju. Nawet gdy leżałam w łóżku wspominałam cały dzień. Z trudem, ale jednak zasnęłam. 

Rozdział 4

*OCZAMI MIN JI*

Jak prawie codziennie zaraz po zajęciach, udałam się do swojej pracy. Byłam nieco przerażona, ponieważ miałam tego dnia poznać mojego nowego współpracownika. Zastanawiało mnie kogo Pani Kwon wybrała. Kobietę ? Mężczyznę ? W jakim wieku jest ta osoba ? Jak wygląda ? Ale to chyba było normalne, że ciekawiło mnie kogo będę od teraz widywać w pracy. Kiedy doszłam już do budynku wchodząc do niego zobaczyłam moją szefową stojącą przy kasie z jakimś młodym, wysokim chłopakiem, po którym było widać, że farbuje włosy na jakiś ciemny brąz . Nie wyglądał na klienta, więc moja pierwsza myśl była taka, że to właśnie ta osoba nad, którą tak intensywnie myślałam.

- Już jesteś Min Ji, chodź tu. – Kobieta przywołała mnie, odrywając wzrok od chłopaka.

Zbliżyłam się niepewnie patrząc na mężczyznę.

- To jest Jo Se Yoon, jest tutaj na próbę, ale mam nadzieję, że będzie ci łatwiej jeśli będziecie sobie pomagać. – Mówiła Pani Kwon.

Chłopak ukłonił mi się, a ja mu. Nie odzywałam się, ale na mojej twarzy widniał nerwowy uśmiech. Chciałam wyjść na przyjazną dziewczynę.

Po kliku minutach oprowadziłam go po stanowisku pracy. Wydawał się być ogarniętym człowiekiem i sprawiał dobre wrażenie. Już po krótkim czasie wiedział jak otworzyć kasę, zrobić ładny bukiet i inne rzeczy tego typu potrzebne do tej pracy. Ten dzień był bardzo pracowity, ludzie co chwila przychodzili po jakieś rośliny. Rzadko kiedy się zdarzały aż tak męczące dni . Kiedy mieliśmy chwilę przerwy, chciałam jakoś zagadać do mojego nowego kolegi, ale za każdym razem brakło mi języka w buzi, jednak Se Yoon był śmielszy ode mnie.

- Długo tu pracujesz ? – Zapytał wkładając pieniądze do kasy.

- Um, tak, może już z pół roku. – Odpowiedziałam nieśmiało.

Chłopak uśmiechnął się do mnie, miałam wrażenie, że wie, że się stresuje przy nim. Nowo poznani ludzie mnie stresowali.  

- Studiujesz coś ? – Znowu zgadał do mnie, siadając obok na krześle.

- Psychologię. – Odpowiedziałam starając się dać pozory, że się nie wstydzę. - A ty ? -Dodałam.

- Medycynę. Czyli studiujemy coś podobnego, ja uczę się o ciele człowieka, a ty jak go rozumieć, jego myśli, uczucia.

- Tak, to chyba jednak  coś podobnego. – Uśmiechnęłam się i spuściłam głowę w dół.

Z Se Yoon’em rozmawiało mi się naprawdę dobrze, okazało się nawet, że chodźmy do tego samego kampusu. Byłam tylko zdziwiona czemu nigdy go nie zauważyłam, ale w sumie ten teren jest dość spory, a ja jakoś nigdy nie wgłębiałam się w zapamiętanie wszystkich twarzy, które tam widywałam. Miałam nadzieje, że może nawet zaprzyjaźnię się z nim, w dodatku był przystojny.

Wraz z Se Yoon'em skończyliśmy razem prace o 18:00. Na szczęście był to już piątek, więc nie dość, że wcześniej kończyłam prace to i mogłam w końcu odpocząć po ostatnich wydarzeniach.  Kiedy oboje wyszliśmy z budynku jako ja jedyna mająca klucz zamknęłam kwiaciarnie i schowałam go do torebki.

- W którą stronę idziesz do domu ? - Zapytał szatyn.

Nic nie odpowiedziałam, tylko wskazałam palcem za siebie, a chłopak podążył wzrokiem.

- Ah, rozumiem, ja idę gdzie indziej. Miło było cię poznać Min Ji. - Powiedział z półuśmiechem na twarzy.

Skinęłam głową i pomachałam ręką chłopakowi, który odpowiedział tym samym. Po krótkiej chwili oboje poszliśmy w przeciwne strony. W ostatniej chwili zdążyłam na autobus i usiadłam gdzieś na końcu na wolnym miejscu. Pojazd po kilku minutach napełnił się ludźmi, którzy wracali prawdopodobnie z pracy. Nie lubiłam takich tłoków, ale sama przecież nie mogłam na to nic poradzić. Już po chwili poczułam wibrowanie w mojej torebce. To był mój telefon, który na wyświetlaczu pokazywał, że dzwoni do mnie Da Bin.

- Halo ? - Zapytałam.

 - Min Ji ! - Usłyszałam głos Da Bin.

- Nie krzycz.

- Przepraszam. Zapomniałam ci powiedzieć, ale dzisiaj otwierają nowy klub niedaleko mojego domu. Pójdziemy razem ?

- Da Bin, przepraszam, ale jestem wykończona.

- Przestań - Westchnęła głośno. - Odprężysz się i w końcu zabawimy się razem. No zgódź się. Błagam cię.

- Nie mogłaś powiedzieć wcześniej ?

- Zapomniałam, przepraszam. Proszę pójdź ze mną, nie chce iść z kimś innym.

Wyjrzałam przez okno i wypuściłam powietrze ustami. Nie potrafiłam odmawiać Da Bin, chociaż za razem byłam zmęczona. Z drugiej strony moja przyjaciółka mogła mieć racje, poszłabym potańczyć, trochę wypić i może by cały stres ze mnie zszedł. Poza tym nie chciałam żeby Da Bin rozpowiadała, że ma sztywną koleżankę.

- No dobrze, ale o której i gdzie mam być ? - Powiedziałam nieco weselszym tonem.

Zanim dziewczyna mi coś odpowiedziała usłyszałam głośny pisk w słuchawce, przez który lekko się zlękłam.

- Dasz radę do 20:00 być pod moim domem ? - Zapytała już spokojniej.

Ponownie westchnęłam zerkając na zegarek na moim nadgarstku.

- O 21:00, chce sie odświeżyć. - Powiedziałam poważnym tonem.

- Może być i o 21:00. Jak będziesz w pobliżu to zadzwoń.

- Jasne. Do zobaczenia.

Rozłączyłam się i spojrzałam na widoki przez okno.

Na szczęście dość szybko dotarłam do domu, gdzie Hyun Woo siedział przed laptopem na kanapie. Od razu udałam się do swojego pokoju, za dużo nie mówiąc.

- Jakby co to ja idę na imprezę. - Powiedziałam głośno, aby kolega mnie dosłyszał.

- Ty ? Na imprezę ? - Zapytał z niedowierzaniem.

- No tak, idę z Da Bin. Zaproponowała mi to nie dawno.

- Ah, um... ok.

- Hm ? Ostatnio dziwnie się zachowujesz kiedy o niej wspominam.

- Wydaje ci się. - Odpowiedział z lekkim uśmiechem.

- Może chcesz iść z nami ?

- Nie, nie będę wam przeszkadzał.

Wzruszyłam już tylko ramionami, zabrałam kilka rzeczy z pokoju po czym zajęłam łazienkę. Szybko wzięłam ciepły prysznic, a potem zaczęłam wykonywać mniej przyjemne czynności jak suszenie włosów. Moje długie, czarne włosy nie były łatwe w utrzymaniu, ponieważ nie raz musiałam je przez spory czas suszyć, czesać i czasem używać odżywek, jednak nie miałam zamiaru ich ścinać, uważałam, że tak mi najlepiej. Następnie ubrałam na siebie czarną miniówkę. Nie za bardzo lubiłam nosić sukienki, a tym bardziej te obcisłe i krótkie. Pamiętam, że kupowałam ją kilka miesięcy temu razem z Da Bin, która mówiła, że wyglądam w niej naprawdę dobrze, więc zaufałam znajomej. W dodatku to było chyba moje najbardziej nadające sie do klubu ubranie. Zauważyłam, że mam coraz mniej czasu. W dodatku musiałam jeszcze dojechać do domu mojej przyjaciółki , więc makijaż zrobiłam bardzo szybko, ale profesjonalnie. Wyszłam nie pewnie z łazienki. Zobaczyłam, że Hyun Woo stoi przy lodówce w kuchni i coś robi, trochę bałam się jego reakcji na to jak wyglądam, więc szybko udałam się do mojego pokoju . Podniosłam telefon, który leżał na łóżku, aby sprawdzić czy nie mam nowych wiadomości gdy nagle do pokoju wparował Hyun Woo.

- Wiesz może gdzie są lody ?

Chłopak zapytał głośno, a ja przestraszona, gwałtownie odwróciłam się w jego stronę. Było widać, że brunet się nieco zdziwił moim widokiem. Uchylił lekko usta, mierząc mnie od góry do dołu wzrokiem.

- Wow. - Powiedział dalej się we mnie wpatrując.

- C-Co ? - Zapytałam przybierając poważną minę.

- Cóż... ładnie wyglądasz. - Powiedział lekko kiwając głową.

- Dziękuje. - Odpowiedziałam spuszczając głowę w dół.

- Chyba jeszcze nigdy nie widziałem cię w sukience.

- Rzadko kiedy je nosze, idę się zabawić, więc mogę zrobić wyjątek.

Dwudziestolatek już tylko pokiwał głową, ale dalej patrzył na mnie dziwnym wzrokiem. Czułam się nieswojo. Stałam jak wryta w mur.

- Muszę już iść.

Zaczęłam szybko pakować najważniejsze rzeczy do małej torebki . Wyjęłam z szafy jakiś dłuższy płaszcz, bo im było ciemniej to i tym zimniej. Przepchnęłam się przez chłopaka, który stał w drzwiach i założyłam jakieś buty na obcasie.

- Ej ! - Krzyknął Hyun Woo.

- Co ? - Zapytam stając w miejscu.

- Może...daj mi swój numer. - Chłopak podszedł do mnie z komórką w ręce.

- Dlaczego ?- Zmierzyłam go wzrokiem.

- Może będziesz potrzebować pomocy, to w razie czego zadzwonisz. Mieszkamy z sobą już w miarę długo, a nie mam twojego numeru.

- Niby jakiej pomocy ? Jak ty szedłeś na imprezę to nie prosiłam cie o numer.

- Ale wtedy nie było między nami dobrze, a teraz... - Na chwilę zaniemówił. -  Nie zaszkodzi ci jak mi dasz swój numer. Poza tym ja jestem mężczyzną i potrafię sobie poradzić, a ty jesteś kobietą i...

- Chwila. - Przerwałam mu. - Twierdzisz, że skoro jestem kobietą to znaczy, że jestem słabsza i nie potrafię się obronić ?

- No dokładnie. - Brunet pokiwał głową z szerokim uśmiechem na twarzy.

W tamtym momencie zamilkłam patrząc na niego morderczym wzrokiem. Nie chciałam sobie psuć humoru, więc zabrałam mu gwałtownie przedmiot z rąk i wpisałam w kontakty swój numer.

- Tylko masz wpisać ładną nazwę. - Powiedziałam wyjmując swój telefon z torebki.

Niedługo po tym już miałam w telefonie zapisany jego numer i wyszłam z domu, bo byłam prawie spóźniona na autobus. Kiedy byłam już pod domem Da Bin, od razu poszłyśmy na przystanek i  podjechałyśmy drugim autobusem pod dyskotekę. Już niedaleko budynku było słychać głośną muzykę. Weszłyśmy po jakimś czasie do środka i zobaczyłyśmy, że sala dyskotekowa jest ogromna w dodatku skoro to był nowy klub to ludzie chcieli zobaczyć jak jest, więc co chwila widziałam nowe twarze, a w większości dało się przyuważyć, że to studenci, którzy korzystają z piątku.

- Mówiłam, że dobrze wyglądasz w tej sukience. -Powiedziała do mnie Da Bin.

- Co ?! - Zapytałam, nie słysząc przez hałas.

- Mówiłam, że dobrze wyglądasz w tej sukience ! - Dziewczyna krzyknęła mi do ucha.

Tak właściwie moja koleżanka też dobrze wyglądała w białej sukience z falbankami. W dodatku miała na sobie drogą biżuterie, ale błyskotki to było jej hobby. Uwielbiała takie rzeczy i zawsze wiedziała jak je dobrze dobrać do danego stroju.

Pokiwałam głową będąc trochę oszołomioną tym wszystkim. Głośna muzyka, światła, tłum, niektórzy nawet krzyczeli. Ostatnio byłam na takiej dyskotece jak dopiero szłam na studia, więc trochę wypadłam z tego życia i na początku nie wiedziałam co robić, ale rozrywkowa Da Bin zabrała mnie na parkiet i zaczęła tańczyć do muzyki. Na początku podążałam za nią, lecz potem uznałam, że piosenka, która leci w tle jest naprawdę dobra. Nawet nie zauważyłam jak zaczęłam sie stawać coraz bardziej wyluzowana i skakać do rytmu wraz i innymi. Było mi trochę nie wygodnie w miniówce, ale starałam sie na to nie zwracać większej uwagi. Po pewnym czasie byłam już kompletnie rozbawiona. Da Bin sie zmęczyła, więc podeszłyśmy do baru. Rozglądałam się na wszystkie strony, a w tym czasie moja przyjaciółka zamówiła jakieś drinki. Kiedy wróciłam na nią wzrokiem podała mi szklankę z alkoholem.

- Dziękuje, nie chce. - Pokręciłam głową widząc jak wystawia drink na mój widok.

- Napij się, naprawdę dobry. - Namawiała.

- Nie chce, nie zmuszaj mnie.

Da Bin chyba wyczuła, że nie podoba mi się, że mnie namawia, więc odłożyła drinka na bok i wypiła swojego.

Nagle spostrzegłam, że jacyś dwaj chłopacy mniej więcej w naszym wieku patrzą w naszą stronę. Stali gdzieś na końcu baru i uśmiechali się rozmawiając. Odwróciłam się od razu w stronę mojej przyjaciółki. Nie zwracałam na nich uwagi, miałam nadzieje, że sie odczepią albo znajdą inny punkt zainteresowania. Chciałam jakoś zacząć rozmowę z szatynką, ale nie wiedziałam jak zagadać, więc spojrzałam na barmana. Niespodziewanie podszedł do nas jakiś chłopak, kiedy zwróciłam oczy na jego twarz szybko dostrzegłam, że to ten koleś co obserwował nas ze swoim kolegą. To był nie wiele wyższy od nas, brunet o chudej posturze, a na sobie miał jakieś czarne jeansy i białą koszulkę pod czarną skórzaną kurtką. Było głośno, więc nie dosłyszałam co mówi, ale domyśliłam się, że prosi Da Bin żeby poszła z nim zatańczyć. Dziewczyna spojrzała na mnie niepewnie, tak jakby nie chciała mnie zostawiać samą, ale za razem nie chciała odmawiać. Uśmiechnęłam się do niej znacząco, żeby poszła. Już po chwili nie było ich przy mnie, ale spoglądałam na nich, gdy udało mi się ich zauważyć w tłumie. Miałam nadzieje, że ten facet jest w porządku i nie zrobi nic złego. Stałam przy barze nudząc się i czułam jak opuszcza mnie energia. Pomyślałam, że jak trochę wypije to nic sie nie stanie, wręcz znowu powróci mój dobry humor, więc wypiłam drinka, którego wcześniej zamówiła mi Da Bin. Poczułam, że to za bardzo nie pomaga, więc zamówiłam sobie sama kolejnego, a następnie jeszcze jednego i kolejnego. Trochę zakręciło mi się w głowie, a i tak chciałam iść jeszcze potańczyć, więc odeszłam od baru, ale na mojej drodze stanął drugi chłopak, który mnie wcześniej obserwował.

- Widziałem, że lubisz pić, postawić ci jeszcze jednego drinka ? - Mówił chłopak.

Przyjrzałam się chłopakowi, który wydawał się o wiele wyższy od tego, z którym wtedy tańczyła Da Bin. W dodatku jego rysy twarzy wydawały się bardziej męskie.

- Nie, dzięki. - Odpowiedziałam starając się ominąć go.

- Poczekaj. - Zatrzymał mnie brunet łapiąc za ramiona. - A może chcesz potańczyć ?

Patrzyłam na twarz jego chłopaka z lekkim przerażeniem. Nie przyszłam na tą dyskotekę, żeby podrywać chłopaków tylko się odprężyć. Było w porządku dopóki on do mnie nie podszedł.

- Nie chce, puść. - Powiedziałam ciszej, lekko sie wyrywając.

- Co mówisz ? - Zapytał nachylając się w moją stronę tak jakby nie dosłyszał.

- Musze iść. - Odpowiedziałam głośniej omijając chłopaka.

Gdy już go ominęłam, chciałam jakoś znaleźć Da Bin. Jedynym moim problem było to, że lekko sie chwiałam, musiałam wcześniej wziąć jakiegoś mocnego drinka. Straciłam orientacje przez głowę, w której mi się kręciło. Wszystko widziałam jak na karuzeli, nie czułam się zbytnio dobrze. Nagle poczułam, że ktoś łapie mnie za rękę. Gwałtownie odwróciłam głowę i znowu zobaczyłam tego kolesia. Zaczęłam się naprawdę go bać. Żałowałam, że wypiłam te drinki, moja słaba głowa nie wytrzymała tego.

- Chodź pomogę ci.

Chłopak objął mnie mocno w pasie. Nie wiedziałam co zrobić. Krzyczeć ? Kto by mnie usłyszał w tym harmidrze ? Uciekać ? Za bardzo mi się kręciło w głowie, w dodatku na tych obcasach nie byłoby najłatwiej.  Czemu mam takiego pecha do mężczyzn ? Zawsze trafiam na idiotów. Tym razem naprawdę się bałam.

- Nie trzeba. - Znowu zaczęłam się wyrywać.

- Jesteś niegrzeczna. - Brunet pokręcił głową i nachylił się nade mną.

Nic nie odpowiedziałam. Poczułam blokadę. Zaczęłam sie czuć już naprawdę skrępowana, chciałam żeby mnie zostawił, ale byłam trochę ogłuszona przez całą sytuacje, że nie wiedziałam co zrobić.

- Jesteś taka słodka i mała. - Powiedział mi do ucha.

Wtedy poczułam kompletne obrzydzenie i odepchnęłam go szybko wbiegając w tłum. Z trudem przepchałam się przez wszystkich. Udało mi się w miarę szybko, ale chwiejnie dojść do toalety. Zamknęłam sie w jakiejś kabinie, wyjęłam z torebki telefon i szybko wybrałam numer do Hyun Woo. Cała się trzęsłam, czując się jak idiotka. Zimno i strach które wyraźnie czułam, nie dawało mi spokoju. Patrzyłam na brudną podłogę i szeptałam do siebie "Odbierz, proszę odbierz". Miałam wrażenie, że nie uda mi się szybko znaleźć mojej przyjaciółki, która pewnie gdzieś tańczyła, więc Hyun Woo był moją ostatnią deską ratunku.

*OCZAMI HYUN WOO*

Siedziałem na kanapie w salonie przeglądając w laptopie jakieś nowości. Pomyślałem, że przejrzę profil Min Ji na Weibo, bo jakoś udało mi się go znaleźć. Przede wszystkim zamieszczała na nim jakieś zdjęcia z przyjaciółkami. Na niektórych była z Da Bin, a na innych czasem pojawiała się jeszcze jedna dziewczyna, ale jej nie kojarzyłem.  Min Ji była naprawdę fotogeniczna.

Odkąd wyszła z domu na tą dyskotekę, ciągle o niej myślałem. Wyglądała ślicznie, w sumie nigdy nie pomyślałem, że jest brzydka. Jej delikatna, a wręcz dziecięca uroda podobała mi się, a nawet przyzwyczaiłem się do jej trudnego charakteru, może i nawet zaczęło mnie to kręcić. Ale kiedy zadawałem sobie pytanie "Czy ona mi się podoba ?" to miałem wątpliwości. Przecież to tylko ładna dziewczyna, w dodatku chyba i tak nie miałbym u niej szans skoro nie lubi chłopaków. Może po prostu lubiłem ją jak dobrą koleżankę.

Poczułem się zmęczony, więc odłożyłem laptop na bok. Zdjąłem spodnie, zmieniłem koszulkę na tę, w której zazwyczaj spałem i przykryłem się kocem, przymierzając się do snu. Przez chwile jeszcze myślałem o Min Ji, gdzie jest ? I kiedy wróci ? Ale skoro poszła na imprezę to może nawet wrócić nad ranem. Trochę z trudem, ale jakoś udało mi się zasnąć.

Obudził mnie dzwonek mojego telefonu. Podnosząc się spojrzałem na zegarek, który wskazywał godzinę 22:35. Szukając wzrokiem telefonu, dostrzegłem go na podłodze. Podniosłem go i ze złością spojrzałem kto o tej porze do mnie dzwoni, jednak widząc, że to Min Ji odebrałem od razu.

- Halo ? - Zapytałem zaspanym głosem.

- Hyun Woo, zabierz mnie stąd. - Usłyszałem zapłakany głos dziewczyny.

Słysząc taki ton od razu podniosłem się z kanapy, zaniepokojony.

-  Min Ji ? Coś sie stało ? - Zapytałem szybko.

- Przyjdź po mnie, proszę...

Nie czekając dłużej wypytałem do jakiej dyskoteki poszła. Nie znałem tej ulicy, a nawet okolicy, tak właściwie słabo znałem sie na Seulu, w końcu wcześniej mieszkałem w Busanie. Moja pierwsza myśl to żeby zamówić taxówkę. Szybko ubrałem na siebie spodnie oraz bluzę. Gdy transport był już pod mieszkaniem powiedziałem kierowcy, żeby mnie zawiózł pod tą dyskotekę. Za każdym razem kiedy taxówkarz hamował, czy sie zatrzymywał czułem, że oblewa mnie zimny pot. Bałem sie, że przyjadę za późno, że coś nieprzyjemnego sie stanie Min Ji. Wchodząc do budynku dawałem wrażenie, że wszystko jest w porządku. Gdy dostałem się w końcu do środka, zacząłem się nerwowo rozglądać za łazienkami, ponieważ gdy jeszcze rozmawiałem z dwudziestolatką przez telefon, powiedziała, że siedzi w łazience. Z trudem je znalazłem, ale za dużo nie myśląc, wszedłem do toalety. Nie przejmowałem się tym, że przebywam w damskiej łazience. Chciałem tylko znaleźć moją koleżankę. Nikogo nie było w pomieszczeniu, więc śmiało zapytałem...

- Min Ji, jesteś tu ?!

Zbliżyłem sie do pierwszej kabiny, a drzwi po chwili uchyliła Min Ji. To co zobaczyłem, przeraziło mnie. Przede mną stała dziewczyna z całymi mokrymi policzkami i rozmytym makijażem. Łzy jeszcze spływały jej z oczu. Patrzyła na mnie błagalnym wzrokiem, ale w pierwszych sekundach nie miałem pojęcia co zrobić, bałem sie nawet jej dotknąć.

- Hyun Woo...

Usłyszałem jej piskliwy głosik, który mnie zmiękczył. Po tym jak wypowiedziała moje imię, rzuciła się na mnie mocno obejmując w pasie. Nie czekając dłużej lekko się nachyliłem i przytuliłem brunetkę. Zacząłem ją w siebie wtulać oraz jeździć delikatnie dłońmi po jej plecach, wyraźnie czułem, że ona teraz mnie potrzebuje.

- Przepraszam, że długo czekałaś... - Powiedziałem cicho.

Po moich słowach dziewczyna sie rozpłakała. Przyciskała swoją głowę w mój tors i trzymała mocno w dłoniach kawałek mojej bluzy.

- Ktoś ci coś zrobił ? - Zapytałem zdenerwowanym tonem.

- N-Nie, ale bałam się. - Mówiła łkając. - Ciągle tu siedziałam i sie bałam...

Jeszcze chwile z nią tak stałem, a potem zabrałem stamtąd. Na szczęście po drodze do wyjścia spotkałem Da Bin, która myślała, że Min Ji znudziła się, więc poszła do domu. Była w szoku widząc stan swojej przyjaciółki. W trójkę poszliśmy do taxówki. Moja współlokatorka siedziała ciągle we mnie wtulona, a ja nawet nie opuszczałem jej na krok. Po drodze Da Bin wysiadła i poszła do domu, ale przed tym kazała mnie informować o wszystkim. Kiedy już byliśmy w domu powoli wprowadziłem dziewczynę do środka i pomogłem zdjąć buty oraz płaszcz.

- Usiądź na kanapie. - Kazałem.

Brunetka zrobiła to co jej powiedziałem. Przyniosłem z jej pokoju pidżamę po czym położyłem obok niej.

Tym razem kazałem się jej przebrać. Odwróciłem się plecami i czekałem. Gdy skończyła kucnąłem przy niej i otarłem mokre policzki.

- Na pewno nic ci jakiś idiota nic nie zrobił ? - Zapytałem czule.

Pokręciła głową ze smutnym wyrazem twarzy. Patrzyła na podłogę z pustką w oczach. Przez chwile wpatrywałem się w nią nie wiedząc co zrobić.

- Chodź. - Powiedziałem podnosząc się.

Ona podążyła za mną wzrokiem i patrzyła jak siadam obok, a po chwili kładę się na kanapie, a ją ciągnę obok siebie. Kiedy leżeliśmy oboje patrzyliśmy sobie w oczy, ale po chwili przerwałem to mocno ją wtulając w swoją klatkę piersiową. Masowałem ją po plecach dopóki nie zasnąłem.