Rozdział 11

Następnego dnia znowu spotkałam się z Se Yoonem. Nasze spotkanie przypominało te poprzednie, ponieważ znowu zjedliśmy wspólnie posiłek i poszliśmy pospacerować. Tym razem to ja go zabrałam na przechadzkę przy rzece Han, przy czym towarzyszyła nam ciepła pogoda.

- Chyba lubisz tu chodzić, prawda? - Mówił do mnie z uśmiechem na twarzy.

Pokiwałam głową, bo rzeczywiście kochałam te miejsce.

Nagle Se Yoon złapał moją rękę. Na początku spojrzałam ze zdziwieniem na nasze splątane dłonie. Szybko się zarumieniłam, więc spuściłam głowę w dół chowając włosami moją czerwoną buzie. Kiedy stanęliśmy w miejscu, żeby popatrzeć na rzekę, chłopak objął mnie tak samo jak wtedy w wieży, gdy patrzyliśmy na widoki. Dalej czułam zawstydzenie, ale podobało mi się, że jest taki delikatny. Może powinnam się do tego zacząć przyzwyczajać ?

- Tam jest ładnie, prawda? - Wyciągnęłam rękę do przodu i pokazałam palcem gdzieś w bok.

Szatyn podążył wzrokiem w stronę, którą wskazywałam. Pokiwał głową, przegryzając dolną wargę.

- A tam ? - Zapytał pokazują palcem w przeciwną stronę.

Odwróciłam głowę i ledwo co zdążyłam coś spostrzec, gdy nagle chłopak dał mi szybkiego całusa w policzek. Zdziwiona spojrzałam się na jego roześmianą twarz. Ponownie się speszyłam tyle, że tym razem jakoś zamaskował to mój uśmiech.

Po spacerze poszliśmy na lody. Siedzieliśmy obok siebie wyjadając łyżeczkami truskawkowe lody. Raz Se Yoon sam chciał mnie nakarmić, podając mi pod usta swoją łyżeczkę, chociaż i tak się namęczył zanim to zrobił. Spierałam się, że to ja go nakarmię. Przypominaliśmy prawdziwą parę, ale nie wiem czy mogliśmy się nią nazwać, bo żadne z nas nie potwierdziło tego. Ten chłopak był wtedy chyba jedyną osobą, która miała nade mną kontrolę.

Wieczorem postanowiłam, że pójdę do mieszkania Se Young. Czułam się jakbym wyruszała na wojnę albo misje pokojową. Stałam przed drzwiami i bałam się nawet wcisnąć dzwonek. Dopiero wtedy zaczęłam się zastanawiać, co powiem? A może po prostu lepiej by było wszystko zrobić spontanicznie?

- Nie ma czego się bać. - Mówiłam cicho do samej siebie.

Oczywiście. Bałam się, już długo nie rozmawiałam z Se Young, miałam wrażenie, że już nigdy nie znajdę z nią wspólnego języka.

Zadzwoniłam do drzwi. Już zaraz po dźwięku usłyszałam jak dziewczyna coś niewyraźnie krzyczy, a już po chwili otwiera wejście do swojego lokum. Zamilkła widząc mnie. Stała przede mną w błękitnej bluzce i białych dresowych spodniach z lekko uchylonymi ustami ze zdziwienia. W sumie ja nie byłam inna, na mojej twarzy też było wymalowane przerażenie.

- Min Ji. - Powiedziała moje imię, najwyraźniej nie wiedząc jak sie zachować.

- Mogę wejść ? Chce pogadać. - Przybrałam poważny ton.

Dziewczyna odsunęła się od drzwi wpuszczając mnie do środka. Obie poszłyśmy do salonu, gdzie na kanapie siedział jej chłopak - Tae Kyu, którego nie trawiłam. Kiedy mnie zobaczył poprawił okulary na swoim nosie i wstał z miejsca witając mnie. Też go przywitałam, ale już mniej chętnie. Na szczęście powiedział, że musi wyjść, bo nie chciałam go prosić, żeby sobie poszedł. Nie miałam prawa go wygonić z tego mieszkania.

Po paru minutach byłyśmy same siedząc w salonie. Siedziałam na jednej kanapie, a ona naprzeciwko mnie na drugiej. Rozglądałam się po mieszkaniu.

- Już tu dawno tu nie byłam. - Powiedziałam cicho.

Zazdrościłam mieszkania Se Young, tak właściwie to było mieszkanie jej chłopaka, a jego rodzice byli bogaci, więc pozwalał sobie na luksusy. Już po kilku miesiącach bycia z sobą, Se Young zamieszkała z nim, co uważałam za zbyt szybkie, lecz ona słuchała tylko swojej opinii, co było również przyczyną rozpadu naszej przyjaźni.

- Min Ji, naprawdę żałuje wtedy naszej kłótni, zrozumiałam przez ten czas, że jesteś dla mnie równie ważna jak Tae Kyu. - Mówiła spokojnym głosem.

Byłam w szoku. Nawet gdy jeszcze się kolegowałyśmy, onan igdy nie była wobec mnie taka szczera. Rzadko kiedy potrafiła okazać uczucia słowami.

- Czemu to zrozumiałaś ? - Zapytałam.

- Na początku byłam naprawdę zła, ale zaraz po tym jak wyszłaś strasznie żałowałam, chciałam się pogodzić, ale nie wiedziałam jak. Może i nawet chciałam ci dać trochę czasu, żebyśmy obie to przemyślały.

Spuściłam głowę w dół, znowu posmutniałam. Jej głos mnie zmiękczał to było dla mnie dowodem, że nie jest mi obojętna.

- Popełniłam dużo błędów, jednak chce to naprawić. Wiem, że nadal mnie lbuisz, bo wtedy nie było by cię tu.

Miałam ochotę się rozpłakać, lecz wtedy bym kompletnie się czuła jak ofiara losu.

- Naprawdę nie wiem co w nim widzisz, jestem od niego ładniejsza, prawda ? - Cicho zaśmiałam się.

Se Young uśmiechnęła się pokazują swoje białe zęby. Brakowało mi patrzenia na jej szczęście.

- Moja unnie jest najpiękniejsza. - Odrzekła.

Nagle dziewczyna usiadła obok, przytulając mnie tak jak to zawsze robiła gdy czuła się radosna. W dodatku gdy nazwała mnie "unnie" od razu przypomniałam sobie wszystkie najszczęśliwsze chwile. Byłam od niej starsza o 1 dzień, przez co zawsze się śmiałyśmy, że jesteśmy bliźniaczkami. W dodatku zawsze mówiła, że tak mnie kocha, że mimo, iż dzieli nas 1 dzień to traktuje mnie jak straszą siostrę. Miałam tylko nadzieję, że to będzie nowy, lepszy początek.

Po rozmowie postanowiłyśmy się gdzieś przejść. Świerze powietrze jeszcze nikomu nie zaszkodziło. Chodziłyśmy niedaleko domu dziewczyny, byłam podekscytowana tym wszystkim, przez co na mojej twarzy cały czas widniał uśmiech.

- Wiesz... - Powiedziałam. - Gdyby nie mój przyjaciel to chyba do tej pory byśmy się nie pogodziły.

- Któremu twojemu przyjacielowi mam podziękować ? - Zapytała.

- Hyun Woo. - Wymamrotałam pod nosem.

- Hyun Woo ? Twój współlokator ?

- Tak, Da Bin ci o nim wspominała ?

- Tylko trochę.

- Na początku nie mogłam się z nim dogadać, wydawał się taki arogancki. W sumie nie dziwie się dlaczego tak myślałam, ale teraz mam o nim inne zdanie. Jest naprawdę dobrym przyjacielem, chyba nigdy nie spotkałam takiego faceta.

Spojrzałam się na twarz dziewczyny. Uśmiechała się ale w taki dziwny sposób, więc wyczulam, ze coś jest nie tak...

- No co ? - Zapytałam zdezorientowana.

- Mówisz bardzo podekscytowana, musisz go naprawdę lubić.

Nic nie odpowiedziałam, jedynie odwzajemniłam uśmiech. Gdy poszłyśmy dalej, ciągle w moich myślach pojawiał sie Hyun Woo.

Kolejne dni mijały szybko, lecz szczęśliwie. Może nie miałam zbyt częstych kontaktów z Se Young, ale na pewno poczuła tą długą rozłąkę, więc gdy sie nie spotykałyśmy to wysyłała wiadomości, a ja odpisywałam jak tylko mogłam. Se Yoon i ja również się do siebie zbliżaliśmy. Dalej nie byłam gotowa na powiedzenie mu, że go naprawdę lubię, mimo, iż on bardzo często mi to powtarzał. Wydawało mi się, że wszystko wraca do normy aż do pewnego piątku...

Pogoda tego dnia była okropna. Lało bez przerwy, brakowało tylko burzy. Wieczorem siedziałam w pracy z moim kolegą i czekaliśmy do godziny, w której mogliśmy wyjść z kwiaciarni.

- Nie mam parasolki, nie wiem jak wrócę do domu. - Wzdychałam patrząc w okna.

- Ale ja mam, jeżeli chcesz to mogę cię odprowadzić pod sam dom.

Szatyn nachylił się nade mną, siedzącą na krześle przy kasie. Uśmiechnęłam się w jego stronę po czym spuściłam wzrok na podłogę.

- Pójdziesz ze mną do autobusu ? - Zapytałam przyjaźnie.

- Oczywiście. - Potwierdził, głaskając mnie po głowie.

Nudziło nam się. Brzydka pogoda, która zmuszała do ziewania, a żadnemu klientowi nie przyszło by do głowy, żeby w tą ulewę przyjść i kupić kwiaty. Kiedy w końcu nadeszła ta godzina, z ulgą wyobrażałam sobie jak położę się spać w ciepłym łóżku po ciężkim dniu.

Już staliśmy na zewnątrz przed drzwiami, aby je zamknąć. Tak właściwie to ja je zamknęłam, a Se Yoon stał za mną z parasolką nad głową. Po chwili zbliżyłam się do niego.

- Idziemy ? - Zapytał

Chciałam odpowiedzieć, ale w ostatniej chwili usłyszałam jakiś kobiecy głos gdzieś za nami. Spojrzałam za chłopaka spostrzegając wysoką dziewczynę, z długimi czarnymi włosami i grzywką na całe czoło. Również miała parasolkę, a ubrana była w czarny płaszcz. Było już ciemno, a lampa na ulicy była jednym światłem, więc początkowo trudno mi było ją dokładnie zobaczyć, lecz gdy się zbliżyła dało się zauważyć, że jest naprawdę ładna przez swoją małą  buzie oraz wysokie kości policzkowe.

Nie miałam pojęcia, co to za osoba, ale mój znajomy najprawdopodobniej wiedział, co wywnioskowałam po tym co powiedział...

- C-Co tu robisz ? - Jęknął.

- Kochanie, pomyślałam, że przyjadę po ciebie skoro pada. - Mówiła swoim kobiecym głosem.

Mina szatyna była zdezorientowana, a najgorsze było to, że ja sama nie wiedziałam co sie dzieje. Kochanie? Dlaczego ona tak się do niego zwróciła ?

- Chodź, zabiorę cię do domu i zrobimy sobie romantyczną kolacje. - Mówiła uśmiechnięta.

Jej łaszenie się do niego, kompletnie mnie zirytowało. Po chwili zrozumiałam, że ona wcale nie jest dla niego byle kim. Niestety okazało się, że tak naprawdę to ja jestem dla niego nikim. Poczułam się jak dodatek, który miał na chwilę urozmaicić życie.

- Pójdę już. - Powiedziałam omijając chłopaka.

- Min Ji ! Czekaj ! - Usłyszałam za sobą głos chłopaka.

Nie zwracałam na nic uwagi. Nie miałam niczego, dzięki czemu mogłabym się uchronić przez zmoknięciem, więc pozostało mi biec. Nawet kiedy jechałam w autobusie, byłam już prawie całkowicie przemoczona. Wyglądałam jakby nie miała w sobie ani jednej malutkiej cząstki życia. Poczułam się odrzucona, tak jak wtedy gdy kłóciłam się z Se Young.

Weszłam po cichu do domu i po zapalonej lampce w kuchni zorientowałam się, że jest tam mój współlokator.

- Już jesteś ? - Mówił zaglądając do ciemnego korytarza. - Nauczyłem się w końcu robić coś do jedzenia, może chcesz...

Brunet zaniemówił widząc mnie w stanie, w którym byłam.

- Heh. - Zaśmiał się. - Nie oglądasz prognozy pogody ?

Kiedy zbliżyłam się bardziej do miejsca, gdzie było jaśniej jego mina posmutniała.

- Coś się stało ? - Wymamrotał.

- Nic. - Odpowiedziałam krótko.

- Może jesteś głodna ? - Mówił czułym i spokojnym głosem.

- Nie, jestem zmęczona, musze się położyć...przepraszam.

Już po kilku sekundach znalazłam się w łazience. Wzięłam szybko prysznic i zaraz po wysuszeniu ciała, ubrałam pidżamę. Wychodząc z toalety powiedziałam do Hyun Woo jedynie "Dobranoc". Położyłam się na łóżko okrywając kołdrą. Leżałam długi czas nie mogąc zasnąć. Ciągle myślałam o ostatnich dniach spędzonych z Se Yoon'em i o tym co się stało kilka godzin temu. Rozpłakałam się. Tak bardzo jak starałam się być silna, tak bardzo cierpiałam. 

Rozdział 10

 Minął nie cały miesiąc, a moje życie ciągnęło się dalej. Tak jak zawsze chodziłam na zajęcia, do pracy, a nawet zaczęłam się zaprzyjaźniać z Se Yoonem. Niestety za to miałam wrażenie, że  Hyun Woo ma mnie dość. Unikał mnie. Nie był nie miły, ale zachowywał się jakby sie czasami nawet mnie bał. Jednak mało na to zwracałam uwagę, bo znalazłam nowego przyjaciela. Tak właściwie Hyun Woo nawet nic nie wiedział o moim koledze z pracy, tylko raz mu coś o nim wspomniałam, jednak on potraktował moje słowa błaho. Wszystko było w jak najlepszym porządku. Czasami dni wydawały się być takie same, aż do pewnego momentu...

Wychodziłam właśnie z zajęć i gdy stanęłam przy drzwiach uczelni. Wszyscy zaczęli wyjmować parasolki. Nie dziwiłam im się, ponieważ padał mocny deszcz.

- No tak, od dzisiaj zaczynam oglądać prognozę pogody... - Szepnęłam pod nosem.

 Stałam tak dopóki nie zostałam sama. Wszyscy uciekali, tylko ja zostałam w miejscu z nadzieją, że za chwile przestanie padać. Kucnęłam i zaczęłam patrzeć na niezbyt ładne niebo. Mijały kolejne minuty, a ja wciąż nie miałam zamiaru się ruszyć z suchego miejsca. Nie miałam kaptura ani innej rzeczy, którą bym się broniła przed kroplami deszczu, a razem nie miałam ochoty moczyć torby czy książek.

- Długo tak tu siedzisz ? - Usłyszałam głos nad swoim ciałem.

Podniosłam gwałtownie głowę i ujrzałam nad sobą Se Yoon'a, który przypadkiem musiał przechodzić przed budynkiem mojej uczelni.

- Nie jestem tu dla zabawy... - Dałam mało entuzjastyczną odpowiedź.

Uśmiechnięty chłopak kucnął obok mnie, rozglądając się na wszystkie strony.

- Zimno. - Jęknęłam pocierając dłońmi o ramiona, które były odsłonięte.

- Chodź, zapraszam cię na obiad. - Powiedział podnosząc się na równe nogi.

- Co ? - Zapytałam, uważnie mu się przyglądając.

- Idziesz czy zostajesz ?

Chwile się namyślałam, ale nie miałam ochoty dłużej tam sterczeć, więc zgodziłam się na jego propozycje.

 Poszliśmy do restauracji. Pierwsza moja myśl to zwykłe przyjacielskie spotkanie. ale to było naprawdę miłe, że mnie zabrał w takie miejsce. Atmosfera była bardzo przyjemna, tak jak zawsze nie brakowało nam tematów do rozmów. Nawet gdy już tam doszliśmy, na dworze od razu przestało padać.

- Wytrzymujesz jeszcze z tym Hyun Woo ? - Zapytał Se Yoon podpierając głowę o rękę.

- Już dawno nauczyłam się z nim żyć, ale ostatnio prawie w ogóle z sobą nie rozmawiamy. Niby jesteśmy tak blisko, ale za razem tak daleko. - Mówiłam lekko posmutniałym głosem. 

- Lubisz go ? - Zapytał poważnym tonem.

- Czy go lubię ? Jest w porządku, czasem zachowuje sie dziwnie, ale jest dobrym kolegą.

- Heh. Nie, nie. - Chłopak cicho się zaśmiał. - Chodziło mi o to czy on ci się podoba.

Zamilkłam. Jakoś nigdy nie myślałam o Hyun Woo jako o chłopaku, z którym mogłabym być. Dzieliło nas wiele rzeczy i nawet nie wiedziałam czybyśmy do siebie pasowali.

- Raczej nie. - Powiedziałam cicho. - Zadajesz strasznie dużo pytań. - Parsknęłam śmiechem.

- Wiem, rodzice zawsze mi to wypominali. - Mówił z uśmiechem na twarzy.

Zjedliśmy wspólny obiad, a po tym poszliśmy razem na spacer. Tak właściwie nie wiedziałam gdzie teraz pójdziemy, gdy nagle Se Yoon powiedział, że już zaplanował wszystko. Tym razem zabrał mnie do wierzy na wzgórzu Namsan. Już tam kiedyś byłam z Da Bin, lecz to było tak dawno, więc nie miałam nic przeciwko, żeby to miejsce odwiedzić ponownie. Oczywiście widok stamtąd zawsze wydawał mi się niesamowity, więc długo stałam tam z Se Yoonem przyglądając się widokom zza szyby.  

- Wszystko wydaje się takie małe. - Zaśmiałam się.

Chłopak tylko się uśmiechnął i przytulił mnie od tyłu, co mnie zdziwiło. Objął mnie rękoma w pasie i położył podbródek na moim ramieniu. Nie wiedziałam jak sie zachować, według mnie to było zbyt bliskie zachowanie jak na przyjaciół, ale nie protestowałam.

Szatyn zaprowadził mnie do bramek, do których były przyczepiane kłódki z imionami bardzo często zakochanych osób. Niespodziewanie poczułam jak Se Yoon łapie mnie za rękę i lekko ją ściska.

- Min Ji. - Usłyszałam jak mruknął moje imię.

Skierowałam na niego wzrok nie dając odpowiedzi.

- Wiesz, że to miejsce jest dla zakochanych. Nie zabrałem cię tu przypadkiem. - Mówił wpatrując się w moją twarz z lekkim uśmiechem.

Kompletnie straciłam język w buzi. Czy to był początek jakiegoś wyznania ? Domyślałam się, że on jest nieco podenerwowany, ale czułam się jakbym to ja miała coś wyznać.

- Min Ji, chyba cię lubię... - Powiedział z uśmiechem i spuszczając głowę w dół, tak jakby chciał ukryć swoją nieśmiałość.

Znowu nic nie odpowiadałam. Po raz pierwszy ktoś w taki sposób wyznał mi swoje uczucia. To było dla mnie coś nowego.

- Mówisz serio ? - Zapytałam niepewnie.

- Wiem, to trochę szybko ale myślę, że naprawdę cię lubię. - Chłopak spoważniał i podniósł głowę.

- Tak to trochę szybko...

Spuściłam wzrok w dół. Owszem. Se Yoon podobał mi się, ale chciałam go trochę bliżej poznać zanim w ogóle zaczęłabym myśleć o związku. Nie byłam osobą, która szybko się wplątywała w bycie czyjąś dziewczyną. Tak właściwie wydawało mi się, że to co czuje do Se Yoona, to tylko chwilowe zauroczenie. Musiałby się bardziej postarać, abym mu od razu wpadła  w ramiona.

- Lubię cię, ale daj mi trochę czasu zanim naprawdę będę pewna... - Mówiłam zakłopota.

- Oczywiście. - Chłopak pokiwał głową. - Mam tylko nadzieje, że kiedyś nasze imiona znajdą się na tych kłódkach.

Już po chwili chłopak nachylił się nade mną i mocno mnie przytulił. Moja mina wydawała sie być obojętna, lecz czułam się naprawdę dobrze. Sama go po niedługim czasie objęłam.

W domu byłam przed 18:00. Cały dzień spędziłam z Se Yoonem, więc chciałam opowiedzieć o tym Hyun Woo zaraz po zdjęciu butów. Zobaczyłam, że siedzi na kanapie. Nie oglądał telewizji, nie przeglądał czegoś w telefonie, nie siedział przy swoim laptopie, po prostu spoczywał na meblu i patrzył się w ścianę nieobecnym wzrokiem.

- Dzisiaj byłam na randce z Se Yoonem, wiesz ? - Mówiłam entuzjastycznie siadając obok niego.

Moje zachowanie było trochę nieodpowiednie. Postąpiłam, tak jakbym nie widziała, że coś go dręczy. Może byłam zbyt szczęśliwa.

- Jasne. - Burknął pod nosem.

- Co jest ? Masz zły humor ? - Zapytałam, wydymając wargi.

- Nie, po prostu drażnią mnie już te twoje kłamstwa. Nie możesz tego powiedzieć wprost ?

- Ale co ?

- Jeszcze pytasz ? - Mówił coraz bardziej nieprzyjemnym tonem. - Cały czas udajesz, że wszystko jest w porządku...

Kompletnie straciłam orientacje. Nie wiedziałam o co mu chodzi, ale za razem się zmartwiłam tym.

- Naprawdę nie rozumiem.... - Posmutniałam.

- Se Yoon ? Se Yoon to chłopak czy dziewczyna ? - Zapytał dość agresywnie.

- Oczywiście, że chłopak. Przecież ci mówiłam, że to mój kolega z pracy, już nie pamiętasz ?

- W takim razie musiałaś byś na tej randce z kimś innym.

- Naprawdę nic nie rozumiem.

- Do cholery ! Wiem, że wolisz dziewczyny. Nie umawiasz sie z facetami tylko z kobietami !

Powoli zaczęłam myśleć, że chyba nie jestem u siebie w mieszkaniu, a Hyun Woo został podmieniony przez kosmitów. Nie wiedziałam o co chodzi temu chłopakowi. Nie miałam pojęcia czy on sobie teraz żartuje czy mówi na poważnie.

- Skąd te przepuszczenia ? - Zmarszczyłam brwi.

- Słyszałem wtedy jak powiedziałaś Da Bin, że wolisz dziewczyny. Wróciłem wtedy ze sklepu i dokładnie to słyszałem.

W tamtym momencie nie wiedziałam czy wybuchnę śmiechem czy złością.

- Ty idioto, wtedy jej powiedziałam, że wolę dziewczyny w przyjaźni, ale nie w miłości ! - Krzyknęłam.

- Co ? - Zapytał, podnosząc jedną brew do góry.

- Jak mogłeś pomyśleć w taki sposób ?!

Już po chwili zaczęłam okładać pięściami ramie Hyun Woo. Byłam wściekła, że tak mnie ocenił. Zrobił skwaszoną minę z bólu i dopiero kiedy złapał mnie za nagarski, zaczęłam się uspakajać. Gdy już mnie puścił zapadła między nami niezręczna cisza. Siedziałam z naburmuszoną miną i skrzyżowanymi rękoma, a on patrzył na podłogę jakby widział coś dziwnego.

- Nie wiedziałam, że jesteś aż takim idiotą. - Mruczałam pod nosem.

- Czyli ty...jednak nie wolisz dziewczyn ? - Zapytał nieco skrępowany.

- Zgłupiałeś ?! - Znowu krzyknęłam.

Chłopak wtedy zamilkł. Złapał się za głowę, wyraźnie było po nim widać jak teraz głupio sie czuje za swoją pomyłkę.

- Tyle czasu żyłem z takim przekonaniem... - Mamrotał pod nosem.

Wolałam się już w ogóle nie odzywać, ale Hyun Woo zaczął się tłumaczyć...

- Myślałem, że dajesz mi jakieś znaki i gdy wtedy to usłyszałem... źle to zinterpretowałem.

Potem już żadne z nas sie nie odzywało. Siedzieliśmy na kanapie w ciszy. Okropnie się czułam z myślą, że Hyun Woo uważał, że umawiam się z kobietami. Minęło kilka minut zanim znowu zaczęła się rozmowa.

- Wydawało mi się, że nie lubisz facetów, tak jakbyś ich odpychała. - Mówił wpatrując się w podłogę.

- Miałam taki czas, że czułam niechęć do facetów, ale to nie znaczy, że zmieniłam orientacje. - Wzdychałam, starając się uspokoić.

- D-Dlaczego ? - Jęknął. - Czemu czułaś niechęć ? Przeze mnie ? Owszem, czasami rzucam bezmyślnie skarpetki w każdy kąt, ale to nie znaczy, że wszyscy są tacy sami...

- Przestań, to nie to. Nie wiem czy chce o tym mówić...

Brunet przegryzł wargę wpatrując się gdzieś w bok, a po chwili znowu wrócił na mnie wzrokiem.

- Powiedz, jeśli czujesz potrzebę wyżalenia się to wysłucham, bo jestem twoim kumplem.

Musiałam mieć chwilę aby zdecydować czy mu zdradzić to co było we mnie tak skryte. Ostatecznie postanowiłam mu powiedzieć...

- Kiedyś...tak właściwie, niedawno straciłam przyjaciółkę. Nazywa się Se Young. - Zaczęłam powoli. - Była dla mnie bardzo ważna, kochałam ją nawet bardziej jak siostrę. Znałam ją od dzieciństwa. Kiedy poszłyśmy na studia znalazła sobie chłopaka, był to jej pierwszy facet, więc kompletnie się w nim zakochała, tylko nie zauważyła, że przez to traci mnie. Pewnego dnia powiedziałyśmy sobie kilka słów za dużo, więc postanowiłam, że to nie ma sensu ciągnąć, bo nie wiem czy to można nazwać przyjaźnią. Przez jej chłopaka uznałam, że faceci nie są potrzebni i że nie chciałabym zranić tak Da Bin jak Se Young mnie.

Nie patrzyłam na Hyun Woo, gdy to opowiadałam. Czułam, że mnie słucha, a przynajmniej miałam taką nadzieje.

- To tylko moje zdanie, ale... chyba powinniście sie pogodzić, spróbować jeszcze raz. - Dał odpowiedź.

- Co ty możesz o tym wiedzieć ? - Westchnęłam. - Ty pewnie nigdy nie straciłeś kogoś takiego. Masz tych swoich klubowych kumpli, którzy pewnie sami nie rozumieją przyjaźni.

Pewnie moje słowa były zbyt pochopne, ponieważ od razu spostrzegłam, że Hyun Woo posmutniał. Wydawał się wręcz przygnębiony.

- Też miałem kiedyś przyjaciela, którego znałem odkąd pamiętam. I też go straciłem, tyle, że bezpowrotnie.

- Hm ? - Spojrzałam na chłopaka zaciekawiona.

- Pewnego dnia odwrócił się ode mnie. Długo nie chciał ze mną rozmawiać, martwiłem się, więc poszedłem do jego rodziców. Powiedzieli mi, że jest w szpitalu. Kiedy już tam byłem wydawało mi się, że miał jakiś wypadek, ale powiedział, że ma raka...

Hyun Woo mówił coraz bardziej załamującym się głosem. Nie przerywałam mu tylko słuchałam dalej.

- Spędziłem z nim ostatnie miesiące tak jakby nigdy nic. Nie dopuszczałem tego do wiadomości. Dzień przed jego śmiercią odbyłem z nim rozmowę. Wspominaliśmy wszystkie lata w jedną godzinę. Wiesz co mi wtedy powiedział ?

- Co takiego ?

- Dokładnie powiedział... "Pamiętasz jak kiedyś ci powiedziałem, że gdybym stracił przyjaciela, to tak jakbym stracił cząstkę swojej duszy ? Wiesz dlaczego ? Bo zostawiam tą cząstkę tobie, żebyś już mnie miał na zawsze, żebyś już nigdy nie był samotny."

Po tych słowach jego oczy zaczęły się błyszczeć. Jego wąskie oczy napełniły się łzami. Widząc to i słysząc zmiękłam. Miałam wrażenie, że stałam się słaba i krucha, tak jakby ktoś wyssał ze mnie całą energię. Nie chciałam, ale zaczęłam płakać. Patrzyłam na Hyun Woo swoimi zapłakanymi oczami. Ciągnęłam nosem starając się opanować.

- Musiał byś wspaniałym przyjacielem. - Rzekłam.

- Heh. - Chłopak cicho się zaśmiał. - Coś ty... do tej pory wisi mi pieniądze.

Oboje się cicho zaśmialiśmy, ale i tak po chwili znowu byliśmy cicho.. Hyun Woo porządnie się rozpłakał, a ja nie wiedziałam co zrobić. Starał się utrzymać poważną minę, ale łzy spływały mu po policzkach litrami. Po pewnym czasie delikatnie objęłam go ramieniem, po czym on położył czoło przy mojej szyi. Siedzieliśmy tak długi czas, a ja sama uroniłam łzy.

Gdy sie uspokoił, zostawiłam go na kanapie, a sama poszłam do swojego pokoju. Zbliżała się pierwsza w nocy, lecz nie mogłam spać. Leżałam na plecach z złożonymi rękoma na brzuchu wpatrując się w blady sufit. Myślałam o Se Young, dalej mi na niej zależało , niestety bałam się z nią pogodzić. Byłam przerażona tym, że znowu mogłabym się zawieść. Ale może mój współlokator rzeczywiście miał racje i nie warto tracić czasu na głupie obrażanie się, tylko na spróbowanie naprawienia wszystkiego. Zarazem miałam wrażenie, że coraz bardziej zbliżam się do Hyun Woo. 

Rozdział 9

Wszystko co dobre szybko się kończy. Tak właśnie było z moimi wakacjami. Trzydniowa wycieczka do Ulsanu dobiegła końca i trzeba było wracać do Seulu, gdzie mieszkałam, pracowałam i studiowałam. Po rozbieranym pokerze Hyun Woo trochę dziwnie się czuł w moim i Da Bin towarzystwie, co było widać po jego nieśmiałym zachowaniu, jakbyśmy sie dopiero poznali. Ale wolałam mu nawet nie dokuczać, dopiero po pewnym czasie wrócił do swojego dawnego sposobu bycia. Ostatni dzień w Ulsanie spędziliśmy na zwiedzaniu innych miejsc. Obie z Da Bin wróciłyśmy na uczelnie z świetnymi humorami. Ciągle coś wspomniałyśmy i dobry nastrój nie odstępował nas na krok.

Po zajęciach jak zwykle poszłam do kwiaciarni, gdzie już był Se Yoon. Lubiłam go, więc wspomniałam mu o tym, że byłam w innym mieście, a on od razu zaczął mnie wypytywać jak było i po co tam byłam ? Z jednej strony było to miłe, że jednak interesuje go to co do niego mówię. Podobało mi się w chłopakach to, że potrafią słuchać albo przynajmniej trochę udawać zainteresowanych. Se Yoon wydawał się naprawdę fajnym facetem, zaczęłam jeszcze bardziej lubić swoją prace gdy mogłam z nim spędzić czas. Nigdy nie nudziło się nam razem, rozmawialiśmy jakbyśmy sie znali kilka lat.

Zapisywałam jakieś zamówienie w zeszycie gdy nagle poczułam, że coś delikatnie ciągnie mnie za włosy. Odwróciłam głowę z lekko zdziwioną miną i nagle zobaczyłam za sobą Se Yoon'a, który trzymał w palcach końcówki moich włosów.

- Masz bardzo długie i ładne włosy. - Rzekł uśmiechając się.

- Heh. - Westchnęłam. - A twoja dziewczyna jakie ma włosy ?

- Nie mam dziewczyny.

- Naprawdę ?

- Naprawdę. A ty masz chłopaka, narzeczonego ?

Niespodziewanie usłyszałam dzwonek mojej komórki, która spoczywała w kieszeni moich spodni. Szybko ją wyjęłam i trochę się zdenerwowałam, ponieważ zawsze w pracy wyłączałam dźwięk. Na wyświetlaczu pokazywało, że dzwoni do mnie Hyun Woo, więc od razu odebrałam.

- O co chodzi ? - Zapytałam nerwowo.

- Min Ji, jestem głodny. - Usłyszałam jęczącego chłopaka.

- Hyun Woo, jestem w pracy, nie mogę rozmawiać. - Mówiłam cicho zerkając na kolegę z pracy.

 - Nie dbasz o mnie, jestem twoim przyjacielem, powinnaś mnie karmić. - Marudził ciągle.

- Idź do jakiejś restauracji i zjedz coś. Zrobię ci coś do jedzenia jak wrócę.

- Ale wieczorem idę z Ji Hwan'em i Sung Ho do klubu !

- Jak to do klubu ? Przecież jutro też masz zajęcia.

- Na zajęcia się jeszcze nachodzę, już długo nie byłem na żadnej imprezie.

- Jak chcesz, ale nie wracaj za późno.

Już po chwili rozłączyłam się i odwróciłam wzrok na szatyna, który przyglądał mi się z zaciekawieniem.

- To był twój chłopak ? - Zapytał pewnie siebie.

- Nie mam chłopaka, to był tylko mój przyjaciel.

- Chyba masz mocną więź z tym przyjacielem...

- Nie wiem...

- Przepraszam, nie powinienem tak wypytywać.

- Nie szkodzi.

Szatyn odwrócił się poważniejąc. Potem wróciliśmy do pracy.

*OCZAMI HYUN WOO*

Zbliżała się 19:00, a ja siedziałem na kanapie patrząc się gdzieś przed siebie nieobecnym wzrokiem.

- No nieźle się tu urządziłeś. - Powiedział Ji Hwan wychodząc z kuchni.

Zabrałem go w końcu do mojego mieszkania pod nieobecność Min Ji. Skoro ona mogła przyprowadzać koleżankę to ja mogłem kolegę. Jednak prawie nie czułem obecności Ji Hwana, który wszędzie zaglądał. Myślałem ciągle o Min Ji.

- Co sie z tobą dzieje ?- Zapytał, siadając obok mnie.

Nie odezwałem się. Nie dlatego, że nie chciałem z nim rozmawiać, ale dlatego, że chyba sam nie wiedziałem co mi dolega. Czułem pustkę.

- Źle sie czujesz ? Może nie idź dzisiaj z nami do klubu... - Powiedział niskim głosem.

 - Sam nie wiem co czuje. - Mówiłem wzdychając.

- Czym się martwisz ?

- Nie wiem, ale ciągle myślę o niej.

- Hm ? O kim ?

- Min Ji...

- Coś sie jej stało ? Przed chwilą przecież do niej dzwoniłeś.

- Ostatnio myślę tylko o niej, kiedy jem, pije, kładę sie spać, idę na uczelnie, prawie bez przerwy.

- Mówiłem, że przez nią się zmieniłeś. - Sam zaczął wzdychać.

- Ale ona by mnie nie chciała...

- Wiesz dlaczego cie to boli ? - Powiedział głośno.

- Hm ? - Mruknąłem kierując na niego wzrok.

- Po prostu poczułeś wyzwanie. Wiesz, że nie możesz jej mieć, więc jest to dla ciebie jak wyzwanie. - Mówił z przekonaniem w głosie. - Najwyraźniej jesteś typem faceta, który lubi niedostępne dziewczyny.

- Tak sądzisz ? - Zapytałem żywiej.

Rzeczywiście mógł mieć racje. Jego słowa były dla mnie jak dobra nowina. Może jednak udałoby mi się z tego wyleczyć. Może to po prostu jest przejściowe uczucie, zwykłe zauroczenie, które po pewnym czasie minie.

- Masz racje. - Potwierdziłem i pokiwałem głową.

- Słuchaj, na studiach mam koleżankę, piękna dziewczyna. Jak chcesz to ją zaproszę dzisiaj do klubu, poznalibyście się, wtedy byś od razu zmienił nastawienie.

Chwile pomyślałem mając wątpliwości, ale za razem Ji Hwan mówił tak przekonywująco, że łykałem to co wtedy radził.

Mój humor diametralnie sie zmienił. Rzeczywiście tego wieczora poszliśmy do klubu, a ja sie czułem jak nowo narodzony. Od razu poszliśmy do baru, gdzie czekał na nas Sung Ho. Chwile pozmawialiśmy i przy okazji zamówiliśmy sobie jakieś mocne drinki na rozluźnienie. Nie potrzebowaliśmy długo czasu, aby zacząć sie śmiać i żartować z byle czego. 

Byłem w trakcie rozmowy z Sung Ho, gdy nagle do naszej trójki zbliżyła się wysoka i chuda szatynka, której lokowane włosy sięgały do łokci. Miała lekko lalkową urodę, ale wydawała się naprawdę ładna. Nosiła na sobie jakąś czarną sukienkę i była w butach na obcasach. Zmierzyłem ją dokładnie wzrokiem i chyba nie ja jedyny.

- To jest Im Da In, moja dobra znajoma. - Przedstawił nam Ji Hwan.

Sung Ho i ja patrzyliśmy na nią bardzo uważnie. Była naprawdę atrakcyjna, ale za razem nie czułem nic, co by mnie jakoś bardziej do niej przyciągało. Już po kilku sekundach przysiadła się do nas przy barze. Zamówiłem jej drinka, tak jakbym się chciał wybić z towarzystwa. Dziewczyna nie protestowała. Szybko zauważyłem, że Ji Hwan chce gdzieś zabrać Sung Ho. Domyśliłem się, że stara się zrobić wszystko, żebym został sam z Da In. Kiedy już nie było przy mnie kumpli poczułem się nieswojo. Zawsze gdy byłem sam na sam z dziewczyną, czułem się pewny, ale teraz było inaczej. Nie wiedziałem co się ze mną stało. Miałem nogi jak z waty. Zaczęło mi się nie podobać, że zostałem z nią sam.

- To ty jesteś Hyun Woo... Ji Hwan dużo mi o tobie wspominał. - Mówiła, ciągle sie uśmiechając w moją stronę.

Odwzajemniłem uśmiech tyle, że mój był sztuczny. W dodatku nic nie odpowiedziałem.

- Jesteś naprawdę przystojny, twoja dziewczyna musi mieć szczęście.

Po tych słowach pomyślałem o Min Ji. Nie byłem z nią w związku, a naszą relacje można było nazwać najwyżej przyjaźnią, lecz czułem się jakbym ją zdradzał.

- Heh, Ji Hwan nie wspominał, że nie mam dziewczyny ? - Zapytałem, uśmiechając się nerwowo.

Szatynka już nic nie odpowiadała, dopijając swojego drinka.

Podrapałem się po głowie i pomyślałem, że nie mogę być takim mięczakiem, więc wstałem z miejsca.

- Pójdziemy się przejść ? - Zapytałem wskazując kciukiem w stronę wyjścia.

Dziewczyna w pierwszych sekundach wydawała się być nie pewna, ale po krótkim czasie pokiwała głową.

Niedługo po tym już byliśmy na ulicy, spacerowałem z nią powoli patrząc przed siebie. Na początku nie odzywaliśmy się, ale znowu sobie przypomniałem, że nie mogę się wstydzić, więc zacząłem kombinować jak zgadać.

Po pewnym czasie stanęliśmy przy barierkach naprzeciwko rzeki Han. Dziewczyna zaczęła trochę narzekać, że już ją nogi bolą, więc poczułem się głupio, że ją zabrałem na spacer. Nagle przypomniało mi się jak kiedyś spacerowałem obok rzeki Han z Min Ji. Było wtedy naprawdę miło, ale już po chwili ocknąłem się i żeby o niej nie myśleć spojrzałem na Da In, która się lekko trzęsła. Pocierała dłońmi o ramiona. Wyraźnie było widać, że jej płaszcz nie wystarcza. Była wiosna, lecz wiatr nie raz dawał o sobie znać. Szybko ściągnąłem z siebie kurtkę i okryłem nią ramiona kobiety. Spojrzała na mnie i ciepło się uśmiechnęła, tak jakby chciała dać znać, że już jest w porządku.

- Jesteś naprawdę miły, trochę małomówny, ale miły. - Powiedziała swoim delikatnym głosikiem.

Po raz kolejny dziwnie sie poczułem. Jeszcze nigdy przy pierwszym spotkaniu, żadna dziewczyna nie była taka szczera. Ciągle mi schlebiała, ale to może po prostu był mój urok osobisty, który na nią w jakiś sposób działał. Ewentualnie to był jej sposób na podryw.

- Może chcesz usiąść ? - Zapytałem.

Dziewczyna kiwnęła głową i już po kilku minutach znaleźliśmy się w pobliżu jakiejś ławki. Usiadłem obok niej i patrzyłem jak zdejmuje swoje buty. Bałem się, że będzie mnie obwiniać, że przeze mnie poobcierała nogi.

- Dalej boli ? - Zadałem pytanie, zmartwiony.

- Nie, już przechodzi. - Odpowiedziała dalej uśmiechnięta. - To moja głupota, że założyłam nowe buty...

Spuściłem wzrok w dół i chwile patrzyłem na ziemie, gdy nagle poczułem jej dłoń na swoim ramieniu. Podniosłem głowę i ujrzałem jej minę, która wydawała się być dość radosna. Po chwili zaczęła zbliżać swoją twarz do mojej. Początkowo uwolniła się we mnie jakaś blokada. Wpatrywałem się w nią z szokowaną miną. Zmarszczyłem brwi i uciekałem wzrokiem na boki, ale po chwili odsunąłem się udając, że nie wiem o co chodzi.

- No to może wróćmy do klubu, potańczyłbym. - Mówiłem nerwowo się śmiejąc.

- Nie chce tańczyć. - Pokręciła głową i znowu się zbliżyła.

- No to może... chcesz kolejnego drinka ? - Wymyślałem coś na szybko.

- Jest zimno...

Byłem zaskoczony jej śmiałością, gdy zbliżyła się na tyle, że jej głowa wylądowała na moim ramieniu. Przytuliła się do mnie jakbym był jej chłopakiem. Trzymałem ręce z dala, ale ostatecznie położyłem dłonie na jej plecach, delikatnie nimi jeżdżąc. Cicho westchnąłem patrząc przed siebie.

- Nie lubisz mnie ? - Zapytała ze smutkiem w głosie.

Zwyczajnie powinienem wtedy odpowiedzieć "Nie, coś ty", ale miałem potrzebę powiedzieć coś naprawdę szczerze.

- Da In. - Powiedziałem smutnym głosem, odsuwając ją od siebie. - To nie tak, że cie nie lubię...

Kiedy zacząłem mówić, szatynka od razu zaczęła mi się uważniej przyglądać.

- Jesteś naprawdę atrakcyjna, ale ja prawie cię nie znam. Wybacz, ale chyba lubię kogoś innego. Tak naprawdę zabrałem cię tu, żeby przestać myśleć o tej osobie, bo nie mogę jej mieć. Przepraszam, przykro mi.

Spodziewałem się, że Da In zrobi mi awanturę, zacznie okładać pięściami, albo zmierzy zimnym wzrokiem za to, że jej coś takiego powiedziałem. A nawet być może oskarży mnie, że kłamie tylko dlatego, żeby nie powiedzieć jej wprost, że nie jest w moim typie. Lecz jej odpowiedź była inna...

- Jesteś naprawdę słodki. - W jej głosie usłyszałem ciut współczucia.

Patrzyła na mnie czułym wzrokiem, jak na jakiegoś zagubionego szczeniaka. Czułem się jak kretyn, mięczak, ale ona najwyraźniej inaczej mnie spostrzegała.

- Po raz pierwszy spotykam faceta, który naprawdę kogoś lubi. Zawsze moi chłopacy zostawiali mnie i od razu szli do innych dziewczyn. Naprawdę miło, że powiedziałeś to szczerze.

Nie odzywałem się, sam byłem w szoku przez całą sytuacje. Patrzyłem na nią z lekko uchylonymi ustami.

- Odprowadzisz mnie do taksówki ? - Zapytała przyjaźnie.

Pokiwałem tylko głową. Dziewczyna zadzwoniła po transport i już po kilku minutach, na ulicy była taksówka. Wsiadła do niej, oddała mi kurtkę i dalej na mnie przyjaźnie patrzyła.

- Mam nadzieję, że jeszcze kiedyś cię spotkam. - Mówiła.

- Też mam taką nadzieje. - Odpowiedziałem radośnie, zamykając jej drzwi.

Gdy pojazd odjechał poczułem zimno. Nie wiedziałem co z sobą zrobić. Nie chciałem wracać do domu, ponieważ tam pewnie bym zobaczył Min Ji, więc wróciłem do klubu. Nie spotkałem tam ani Ji Hwana, ani Sung Ho, ale kupiłem sobie tyle wódki ile zmieściło mi się w dłoniach. Szybko znalazłem się gdzieś za budynkiem klubu, siedząc na ziemi i popijając trunek. Wtedy już byłem kompletnym, skończonym idiotą. Płakałem i mruczałem pod nosem. Mój obraz był żałosny, z czego zdawałem sobie sprawę.

- Dlaczego muszę lubić Min Ji ?! Czemu ją ?! Przecież ona mnie nie chce ! Nawet gdyby wolała mężczyzn to by nie chciała takiego nieudacznika ! - Mamrotałem prawie wręcz krzycząc.

W moich oczach były łzy, które od czasu do czasu spływały po policzkach.

Siedziałem tak długi czas, gdy nagle znalazł mnie Sung Ho, którego ledwo rozpoznałem przez to, że byłem pijany.

- Co ty tu robisz ?! - Chłopak prawie krzyknął, widząc w jakim jestem stanie.

Kucnął przy mnie z niedowierzaniem, patrząc na moją zapłakaną buzie.

- Bracie, powiedz, dlaczego nie możemy mieć ludzi, których kochamy ? To jakaś zemsta za to jaki byłem wcześniej ? - Mówiłem popijając wódkę.

- Użalasz się nad sobą jak jakaś panienka. - Rzekł Sung Ho zachrypniętym głosem.

- Wiem. Coś sie ze mną dzieje... czy to piekło ? - Zapytałem patrząc na jego twarz, łapiąc go gwałtownie i mocno za ramie.

- Ja bym to nazwał "miłość", ale ty nazywaj to jak chcesz. - Zaśmiał się.

Spuściłem głowę w dół zaciskając zęby i oczy. Moje miny naprawdę nie były atrakcyjne, ale nie potrafiłem opanować płaczu. Sung Ho w jednej chwili objął mnie ramieniem.

- Staruszku. - Powiedział chłopak mocno przyciskając moją głowę do jego ramienia.

Siedzieliśmy tak przez długi czas, nie przeszkadzało mi nawet lekkie zimno, ale cieszyłem się, że mam przy sobie przyjaciela. Nawet nic nie mówił, lecz jego obecność sprawiała, że nie było już tak najgorzej. W sumie lepiej, że znalazłam mnie on, a nie Ji Hwan, który nie znał sie na pocieszaniu. Nie wiem czemu tak wtedy reagowałem. Może po prostu bałem się tego co sam czuje.

Sung Ho zostawił mnie na chwile, żeby znaleźć Ji Hwana i mu powiedzieć, że mnie zabiera do domu, w dodatku chciał pożyczyć pieniądze na taksówkę. W tym czasie gdy go nie było, wybrałem w komórce numer do Min Ji i zadzwoniłem. Ludzie po pijaku robią naprawdę dziwne rzeczy.

- Co znowu ? - Usłyszałem jej zmęczony głos.

- Wiesz co, nie wiedziałem, że taka jesteś... - Mówiłem ciągnąc nosem.

- Jaka ? Hyun Woo... coś sie stało ?

- Jak Sung Ho odprowadzi mnie do domu, to na ciebie na krzyczy, bo jesteś nie dobra.

Rozłączyłem się i położyłem na ziemni. Mało mnie obchodziło co Min Ji sobie pomyśli, chciałem już tylko zasnąć oraz odpocząć od wszystkiego.

*Oczami MIN JI*

Mijała już godzina odkąd Hyun Woo do mnie zadzwonił. Martwiłam się, ale wolałam nie ruszać się z domu. Chłopak wspomniał, że jakiś Sung Ho go sprowadzi do domu, więc czekałam. Było już późno, gdy usłyszałam dzwonek do drzwi, jak najszybciej pobiegłam i otworzyłam je. Przede mną stał jakiś nie wysoki szatyn trzymający na swoim ramieniu Hyun Woo. Już na pierwszy rzut oka zobaczyłam, że brunet jest pijany do nieprzytomności. Ten chłopak i ja zanieśliśmy go na kanapę. Było ciężko, ale przynajmniej miałam pomoc.

- To nie pierwszy raz kiedy widzę go pijanego. - Mówiłam okrywając Hyun Woo kocem.

- Tym razem to była poważniejsza sprawa. - Powiedział wpatrując się w swojego przyjaciela czułym wzrokiem.

- Jak to ? Coś sie stało ? - Wypytywałam.

- Myślę, że najlepiej będzie jak porozmawiacie rano. - Sung Ho uśmiechnął się.

Oczywiście podziękowałam mu, że przyniósł do mieszkania mojego współlokatora i gdy już sobie poszedł, od razu poszłam spać. Byłam wyczerpana.

 Wstałam dość wcześniej, ale to przez to, że już nie mogłam spać. Na dworze świtało. Popijałam jakiś sok w kuchni, gdy nagle zauważyłam, że Hyun Woo też powoli się przebudza.  

- I jak sie czujesz ? - Zapytałam, siadając przy nim na kanapie, podając szklankę wody.

- Głowa mnie boli. - Wstał i wziął ode mnie szklankę.

Poczekałam aż wszystko wypije i mówiłam dalej...

- Zadzwoniłeś do mnie w nocy i gadałeś, że jestem dla ciebie nie dobra. O co ci chodziło ?

Hyun Woo dziwnie zareagował. Jego mina mówiła sama za siebie, że nie wie jak sie odezwać.

- Wiesz...ludzie robią dziwne rzeczy gdy są pijani. - Odpowiedział i się uśmiechnął.

Pomyślałam, że rzeczywiście mógł coś nie umyślnie powiedzieć, a tym bardziej skoro przez alkohol nie kontrolował do końca tego co robi. Postanowiłam go już nie wypytywać, a on sam nie był chętny do rozmowy, więc zaczęłam się szykować na uczelnie.